งส่ายศีรษะ เขาเริ่มครุ่นคิดว่าจะทำลาย ‘รัง’ นี้ด้วยพลังของเขาและอิงเจาอย่างไรอิงเจาเริ่มวิตก “เจ้าวิหคทมิฬ เจ้าคงไม่หลอกข้าหรอกนะ”“วางใจเถอะ แม้เจ้าตายไป นายท่านก็ฟื้นคืนชีพเจ้าได้” อินหลิวเฟิงกล่าวอิงเจาจะร้องไห้ “เจ้าคิดจะหลอกให้ข้าตายจริงๆ ด้วย”เพียงแต่ว่า…มันเพิ่งจะส่งโทรจิตเสร็จ จู่ๆ แมงกะพรุนสีเลือดตัวนั้นก็ลืมตาทั้งคู่ขึ้น ซึ่งเป็นดวงตาที่ฉลาดและเฉียบคมคู่หนึ่ง
และดวงตาคู่นี้กำลังมองมาที่ตำแหน่งที่อินหลิวเฟิงและอิงเจาอยู่“แย่แล้ว”“ถูกจับได้แล้ว”อิงเจาและอินหลิวเฟิงส่งโทรจิตหากันพร้อมกัน พวกเขาหวาดกลัวจนขนลุกในขณะเดียวกัน…“วิ่ง”อิงเจาพาอินหลิวเฟิงหนีไปทันทีเพียะแมงกะพรุนเปื้อนเลือดใช้หนวดที่มีตุ่มหนองนับไม่ถ้วนซัดใส่ตำแหน่งของพวกมันตูมครืนมิติปริภูมิทั้งหมดพังทลายอิงเจาและอินหลิวเฟิงรู้สึกถึงกลิ่นอายทำลายล้างที่เป็นอันตรายอย่างมาก
“ให้ตายเถอะ เกือบตายแล้ว” อิงเจากระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง แต่ยังคงไม่ทันอยู่ดีอินหลิวเฟิงเองก็ปล่อยพลังกฎมิติปริภูมิไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว น่าเสียดายที่พลังของเขาอ่อนแอจริงๆ เมื่อต้องเผชิญกับการทำลายล้างของราชาแห่งความไร้ระเบียบ“แย่แล้ว” อินหลิวเฟิงเหงื่อตก รู้สึกว่าตนเองยังคงประมาทเกินไปครานี้คงต้องตายจริงๆ แล้ว ทว่าเขาลุกขึ้นมาแล้ว คิดว่าแม้จะต้องตายไปจริงๆ ก็ต้องส่งอิงเจาออกไปก่อนทว่า… แทบจะในเวลาเดียวกันนั้นเองหึ่งจู่ๆ สวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็สั่นไหว
