น่าตื่นเต้น)เพียงแค่คิด เยี่ยนอวี๋ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ซึ่งทำให้นางกอดสามีนางไว้แน่นกว่าเดิม…นางไม่อยากปล่อยเขาไป แต่ว่า… ในหัวของนางกลับปรากฏภาพเมื่อครั้นสามีพูดถึง ‘เขาพระสุเมรุ’ ความคิดถึงและหวนรำลึกของเขา นางรู้ว่าสามีนางคิดถึงครอบครัว เขาคิดถึงครอบครัวนานแล้วหากเป็นเมื่อก่อน… นางคงไม่เข้าใจความรู้สึกคิดถึงครอบครัวหรือคิดถึงบ้าน เพราะว่านางไม่มีครอบครัว ไม่มีบ้าน แต่ตอนนี้นางมีทุกอย่างแล้ว ดังนั้นนางรู้ว่าการมีบ้านแต่กลับไปไม่ได้ มีครอบครัวแต่ไม่ได้เจอนั้นทุกข์ทรมานเพียงใดเช่นนั้นนาง…ต้าซือมิ่งไม่ปล่อยให้เยี่ยนอวี๋คิดมากไปกว่านั้น เขาหยิกท้ายทอยนางทีหนึ่งเพื่อให้นางดึงสติกลับมา และยังตำหนิเสียงขรึมข้างๆใบหูของนางว่า “อวี๋เอ๋อร์เด็กโง่ เจ้าคิดมากอะไรอยู่น่ะ ถูกเขาหลอกได้ง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ?”“ข้า…” เยี่ยนอวี๋จะพูดว่าแม้คำพูดของราชาแห่งความไร้ระเบียบจะมีแต่น ้า แต่ก็มีส่วนที่เป็นความจริง แต่นางเพิ่งจะปริปาก นางก็พบว่าตนเองพูดไม่ออก เพราะอารมณ์มากมายจุกตรงหน้าอก…
และคำว่า ‘ข้า’ ที่แหบแห้งและฟังยากนี้ ย่อมทำให้หรงอี้ที่ได้ยินขมวดคิ้ว เขากังวลใจขึ้นมาทันที เขารีบจับศีรษะของนางที่มุดอยู่ในซอกคอของเขาออกมา“อ้ะ”เด็กน้อยจึงเห็นว่าท่านแม่ของเขากำลังร้องไห้ น ้าตานองหน้าเขาตระหนกทันที “เป็น เป็นอะไรหรือ แม่ แม่ ทำไมร้องไห้ ขอรับ”เด็กน้อยที่ยังไม่ทันถามเสร็จก็มีเสียงสะอึกสะอื้นยื่นมืออ
