วบอ้วนน้อยๆ ออกมาทำท่าจะกอดท่านแม่ของเขา แต่ถูกท่านพ่อเขาปัดออก…หรงอี้ที่ยกมือขึ้นจับแก้มทั้งสองข้างของภรรยาไว้ ปาดน ้าตาที่ไหลลงมาของภรรยา และยังจูบดวงตาที่ยังมีน ้าตาคลออยู่ของภรรยาน ้าเสียงเต็มไปด้วยความสงสารและความรัก เขาทำอะไรไม่ถูก “เขาพูดแค่นี้ก็ร้องไห้ ไม่ถามข้าก่อนแล้วคิดไปเอง โง่หรือไม่”เยี่ยนอวี๋ที่หลับตาสัมผัสจูบที่อ่อนโยนในดวงตา นางก็เศร้าเสียใจกว่าเดิม น ้าตาไหลลงมาอย่างอดกลั้นไม่ได้ “…เจ้าจะบอกข้าหรือ”เจ้าไม่บอกเจ้าไม่บอกอะไรเลยข้าไม่รู้อะไรเลย…
เยี่ยนอวี๋เสียใจมากจริงๆ … แต่นางรู้ว่านางจะโกรธเขาที่เขาไม่บอกไม่ได้สามีของนางเป็นคนทะนงตนเพียงใด ทุกอย่างที่เขาทำเพื่อนางเขาย่อมไม่ยอมพูด เพราะว่าสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ความรู้สึกซาบซึ้งใจของนาง แต่คือความสุขของนางสามีของนางไม่อยากให้นางรู้สึกขอโทษหรือรู้สึกผิดเพราะเข้าใจเรื่องเหล่านี้ดี… เยี่ยนอวี๋จึงรู้สึกเสียใจมาก เขาทำเพื่อนางทุกอย่าง แต่นางกลับไม่เคยทำอะไรเพื่อเขาเลยแม้แต่น้อยช่างน่าเศร้าจริงๆ … นางอยากจะกลับไปหาพ่อแม่สามีกับเขา ไปเจอครอบครัวของเขา รู้จักทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเขาเหมือนกับที่เขารู้จักนาง แต่ว่า… นางทำไม่ได้กระทั่งไม่มีสิทธิ์จะทำความรู้สึกเช่นนี้ความเสียใจเช่นนี้ความไม่สามารถทำอะไรได้เลยนี้ ทำให้เยี่ยนอวี๋ร้องไห้อย่างหนักและทำให้หรงอี้ที่เห็นนางเสียใจขนาดนี้สงสารจับใจ… ทำเอาขณะที่เขาจูบน ้าตาที่ไหลออกมาไม่ห
