ยุดของนาง เขาก็ปลอบด้วยน ้าเสียงปนความร้อนรนเล็กน้อย “บอกสิ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อยากรู้อะไร ข้าจะบอกเจ้าหยุดร้องก่อนดีหรือไม่”
เยี่ยนอวี๋ส่ายศีรษะ นางทำไม่ได้…ครานี้เอง นางจึงเข้าใจว่าที่ลูกเคยพูดว่าน ้าตามาไหลลงมาเองเป็นอย่างไร นางควบคุมไม่ได้เลย เพราะว่าเสียใจมากจริงๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พูด ‘คำปราชญ์’ นี้ออกมาก็ร้องไห้ตาม “แม่…”ทว่าต้าซือมิ่งไม่มีเวลาสนใจเด็กน้อยที่ ‘ประสมโรง’ คนนี้ เขากอดภรรยาที่ส่ายศีรษะเข้ามาในอ้อมอก พูดปลอบข้างหูนางอย่างเป็นกังวลว่า “เจ้าอย่าเอาแต่คิดที่เขาพูดก่อน ฟังสิ่งที่ข้าวางแผนไว้ ดีหรือไม่ เขาหลอกเจ้าหรือไม่ ข้าหรือจะกลับไปไม่ได้?”“… หรือว่า ไม่ใช่?” เยี่ยนอวี๋ตอบเสียงสะอื้น “เจ้า โกหกข้า…”นางแยกแยะจริงเท็จออกได้อย่างชัดเจนอย่างเช่นประโยคนี้ ราชาแห่งความไร้ระเบียบไม่ได้โกหกเพราะว่ามันตรงกับ ‘ความผิดปกติ’ ก่อนหน้านี้ของสามีนาง เขากลับไปไม่ได้จึงพูดอะไรแบบนั้นออกมา แต่ตอนนั้นนางไม่รู้ดังนั้น นอกจากต้าซือมิ่งจะสงสารและร้อนใจ เขายังรู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย ภรรยาฉลาดเกินไปแล้ว คำโกหกด้วยความหวังดีใช้ไม่ได้จริงๆ …เขาทำได้เพียงพูดความจริงว่า “ใช่ ข้ากลับไปไม่ได้ ดังนั้นข้าให้เสี่ยวไป๋กลับไปเรียกท่านพ่อและท่านแม่มาแล้ว แบบนี้ก็แก้ปัญหาได้แล้วมิใช่หรือ”
“เหมียว เหมียวๆ …” เจ้าเหมียวสีขาวที่มุดออกมาทันทีพยักหน้าไม่หยุดบอกว่า “ใช่ๆ ๆ …” แม้ข้าจะกลับไปไม่ได้ และยังเรียกเ
