สี่ยวมั่วมั่วและเสี่ยวเชียนหลีมาไม่ได้ก็ตามเหมียว…เยี่ยนอวี๋ที่ฟังภาษาแมวไม่รู้เรื่อง นางเข้าใจเพียงการพยักหน้าของเจ้าเหมียวสีขาว ซึ่งทำให้นางกลั้นน ้าตาได้ครู่หนึ่ง ทว่านางมองเจ้าเหมียวสีขาวถามว่า “แล้วเรียกหรือยัง”เจ้าเหมียวสีขาวกำลังจะส่ายศีรษะ มันรู้ว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ฉลาดมาก โกหกไม่ได้เหมียว…ทว่าต้าซือมิ่งกลับจูบหน้าผากของภรรยาก่อนและปลอบต่อไปว่า“ยังไม่ได้ เสี่ยวไป๋ยังปลีกตัวไปไม่ได้เลย มันตกลงไปในไข่ของลูกเจี๊ยบไง”เยี่ยนอวี๋คิดดูก็ใช่ แต่ว่า…ต้าซือมิ่งไม่รอให้นางครุ่นคิดนานก็พูดตามความจริงว่า “เมื่อท่านพ่อและท่านแม่ข้ามา หลายๆ เรื่องก็จะหาทางออกได้ แม้จะไม่สามารถแก้ไขได้ในทันที แต่ก็ค่อยเป็นค่อยไปได้ ดังนั้นอย่าคิดมากไปเองเพราะคำพูดของตาแก่นี่เลย ดีหรือไม่”ราชาแห่งความไร้ระเบียบที่ถูกเรียกว่า ‘ตาแก่’ ฟังถึงตรงนี้ย่อมทนดูสองสามีภรรยาพอดรักกันอีกต่อไปไม่ได้ เขาพูดแทรกขึ้นทันทีว่า “ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไร นางก็ไม่มีทางจากไปได้”
“หุบปาก!” หรงอี้ที่เงยหน้ามองราชาแห่งความไร้ระเบียบ นัยน์ตาปรากฏแววอาฆาตทว่าราชาแห่งความไร้ระเบียบกลับเข้าใจแล้วว่า เจ้าแซ่หรงคนนี้แม้จะสามารถกำจัดเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ผลจากการกำจัดเขาคือสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะพังทลาย เยี่ยนอวี๋แม่นางคนนี้ก็จะสูญสลายดังนั้น… ไม่ว่าจนถึงเมื่อใด เขาก็ไม่ต้องกลัวว่าตนเองจะตายในมือของเจ้าหมอนี่สิ่งเดียวที่เขาต้องทำตอนนี้คือโน้มน้าวเ
