งพวกมันก็กลับมาแล้ว”“ซูซูยังช่วยพวกเราไว้ด้วย มันช่วยพวกเราไว้ได้ทันกาลจริงๆ”เทพวิหคมังกรทอดถอนใจ
เทพอัสนีหายตัวไป เขาพุ่งไปข้างหน้าซูซูน้อยแล้ว หางมังกรของเขาตวัดออกไปใส่มันทันที “ซูซู ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว”ทันทีที่ซีหวังหมู่เห็น นางย่อม ‘ไม่ยอมแพ้’ นางวิ่งตามออกไปและยังลูบขนตรงแผงคอของซูซูน้อย “ใช้ได้นี่ ซูซูน้อย ทันทีที่ออกมาก็เท่ระเบิดเลย”“ฮี่…” ซูซูน้อยที่หัวเราะเสียงสดใสออกมายังเป็นเสียงผู้หญิงแบบที่งดงามมากด้วย ไม่เข้ากับฉากระเบิดเมื่อครู่นี้เลยแต่เด็กน้อยชอบเป็นพิเศษ “ซูซู หรือ รัก เป่ารัก”ขณะที่พูด เด็กน้อยก็พยายามหนีออกจากอ้อมอกของท่านพ่อเขา เห็นได้ชัดว่าจะทิ้งท่านพ่อเขาบินไปข้างหน้าซูซูน้อยแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ เขามีแรงน้อยเกินไป ท่านพ่อเขาเองก็ยังไม่ปล่อยมือเขาหนีออกไปไม่ได้จริงๆ ทำเอาเด็กน้อยร้อนรน “พ่อ ปล่อยเป่า…”ทว่าซูซูน้อยกลับไม่จำเป็นต้องให้เขาหนีมาหามัน เพราะมันเดินไปหาเด็กน้อยเองแล้ว “นายน้อย”“อ้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลูบเขายาวๆ ของซูซูน้อย บนนั้นประกายแสงหลากสี เขาชอบมากเลยท่าทางมีความสุขของเขาทำเอาซีหวังหมู่หึง “แหม ตอนนี้นายน้อยรักซูซูที่สุดแล้ว ไม่รักซีซีแล้ว”“ฮี่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยิ้มตาหยีบอกว่า “รัก เป่า รักทั้งสอง”
ท่าทางน่ารักน่าชังเช่นนี้ทำเอาซูซูน้อยอดเลียเขาไม่ได้“ฮ่า…”เด็กน้อยหัวเราะ รู้สึกจั๊กจี้…ดังนั้นเด็กน้อยจึงมุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อเขาแล
