งสีแดงเจิดจ้าอันลึกลับยังบดขยี้เข้าไปในแดนมืดอย่างต่อเนื่อง มันเผาเข้าไปในส่วนลึกของแดนมืด ทำให้แดนมืดที่มืดสนิทสว่างไปด้วยเพลิงไฟ ผู้คนจำนวนไม่น้อยจึงเห็นส่วนลึกของแดนมืดได้ชัดเจน“ไม่มีสัตว์ประหลาดแล้ว!?”“ว่างเปล่า?!”“นี่มัน…” จวินฮวนขมวดคิ้วมองไปที่ส่วนลึกของแดนมืด รู้สึกไม่ชอบมาพากลความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าการรับรู้ของจวินฮวนไม่มีผิด เพราะว่าจุดสิ้นสุดที่แสงไฟส่องถึงปรากฎสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาลักษณะคล้ายร่มขนาดยักษ์ตัวหนึ่งเลือนรางศีรษะของมัน… ใหญ่เท่าร่างของเหล่าเทพขุนเขาโบราณ! ภูเขาขนาดใหญ่ลักษณะคล้ายร่มที่สง่างามและเคลื่อนไหวได้!มารดามันเถอะ!
อินหลิวเฟิงร้องทันที “จูจู เจ้ารีบไปตำหนักสวรรค์เดี๋ยวนี้! เรียกตี้จวิ้นมาช่วยข้าที!”“เดี๋ยวสิ นายน้อย! ให้ข้าช่วยดีหรือไม่?” เอ้อร์เหมาที่ไม่รู้ปรากฏตัวข้างหลังอินหลิวเฟิงตั้งแต่เมื่อใด เขาก็พูดขึ้นอินหลิวเฟิงชะงักเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าลูกน้องโง่เขลาคนนี้จะพึ่งพาได้ในยามวิกฤต รู้ด้วยว่าต้องตามลงมา! เขาคิดว่าลูกน้องคนนี้เมาหัวราน ้าไปแล้ว“นายน้อย?”“ไสหัวไปซะเจ้าน่ะ! รีบไปเรียกเทียนตี้มา!”“เดี๋ยวสิ เทียนตี้เองก็ถูกขวางไว้ที่ทะเลสาบสือซ่าไห่ ว่ากันว่าสัตว์ประหลาดทางนั้นก็มีจำนวนมากเช่นกัน”“แล้วซีซีเล่า”“ช่วยอยู่ที่นั่น!”“ไม่มีใครสักคนมาช่วยข้าได้เลยรึ”“ข้าน้อยก็มาแล้วนี่ไงขอรับ” เอ้อร์เหมาตอบ “ข้าน้อยก็ใช้ได้นะ!นายน้อยท่านถอยหลังไป ขอที่ว่างให้
