อินหลิวเฟิงมองใบหน้างดงามของจูจูชัดเจน ใจตกลงไปตาตุ่ม“จูจู ฟังข้านะ! เจ้าถอยออกไปก่อน ข้าจะเฝ้าที่นี่เอง!”“กูรู!” จูจูส่ายศีรษะแน่นอนแต่อินหลิวเฟิงพูดขึ้นว่า “เจ้าถอยออกไปก่อน รักษาบาดแผลบนตัวของเจ้าเสร็จแล้วค่อยกลับมา นี่คือสงครามระยะยาว! ไม่มีเจ้าไม่ได้ข้าเองก็แค่ช่วยเจ้าเฝ้าได้ชั่วคราว”“กูรู?” จูจูมองสัตว์ประหลาดที่แผ่ขยายเข้ามาในร่างกายของมันไม่หยุด สีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนอินหลิวเฟิงพยักหน้า “ใช่ พวกมันจะมาเรื่อยๆ ไม่มีวิธีกำจัดได้ในตอนนี้ ดังนั้นเจ้าห้ามล้มลง! เข้าใจหรือไม่”“กูรู…” จูจูตอบอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะเงยหน้ามองอินหลิวเฟิงอีกครั้ง “กูรู?” นายท่านล่ะ?อินหลิวเฟิงเดาออกว่านางถามอะไร เขาจึงตอบว่า “นายท่านแต่งงานวันนี้ เจ้าไม่รู้หรือ”“กูรู!” จูจูที่กระจ่างทันทีพยักหน้า บอกว่ามีคนบอกมันแล้วแต่มันลืม
อินหลิวเฟิงจึงเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง “ดังนั้นเจ้าถอยไปก่อน ข้าจะช่วยเจ้าเฝ้าสักครู่ เมื่อเจ้าหายดีแล้ว ข้าจะกลับไปรายงานตำหนักสวรรค์ นายท่านจะมาเร็วๆ นี้”ในที่สุดจูจูก็พยักหน้า แต่กลับยังส่งเสียงไม่หยุด “กูรู กูรู…”“วางใจเถอะ ข้าไม่ให้สัตว์ประหลาดใดๆ เข้าไปแดนมนุษย์ได้หรอก!” อินหลิวเฟิงรับประกันจูจูจึงเริ่มเก็บผนึก เตรียมจะถอยกลับไปที่เดิมเมื่ออินหลิวเฟิงเข้ามาแทนที่ด้วยระดับตบะของจูจู นางสามารถออกจากที่นี่ได้ตลอดเวลา แต่ถึงแม้เผ่ามารในแดนมืดจะอพยพไปแล้ว นางกลับยังคงไ
