เยี่ยนอวี๋หยุดหายใจ นี่มัน…เยี่ยนอวี๋ที่มือทั้งคู่ขยับเล็กน้อย สมองว่างเปล่าสถานการณ์นี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไปจริงๆ…มิหนำซ ้า เยี่ยนอวี๋คิดไม่ถึงเลยด้วยซ ้าว่ายังมีปัญหาอีก ถึงอย่างไรทุกอย่างก็ผ่านไปแล้วมิใช่หรือก่อนหน้านี้นางเองก็ไม่มีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย ไม่มี ไม่มีเลยจริงๆทว่าต้าซือมิ่งกลับสงบนิ่งมาก เขากอดภรรยาที่เห็นได้ชัดว่าแข็งทื่อไปแล้วเข้ามาในอ้อมอก มือข้างหนึ่งลูบหลังอ่อนนุ่มของภรรยา“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อย่าวิตก ข้ามิได้เป็นอะไรมาก”ขณะที่พูด เขายังจูบหน้าผากของภรรยา แต่เลือดที่ไหลออกมาจากดวงตาของเขาไหลมากขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดแม้เยี่ยนอวี๋จะตั้งสติกลับมาได้ นางกลับยิ่งร้อนรน “แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน สามี เจ้าเป็นอะไรอีก เหตุใดจึง…”ขณะที่ถามอย่างร้อนรน นางที่คว้าข้อมือของสามีที่ ‘อ่อนแอ’ ไว้ก็ตรวจชีพจรให้สามีคนนี้ของนางทันที จากนั้นนางก็พบว่าร่างกายของสามีนางปกติดี?เป็นแบบนี้อีกแล้ว…
เยี่ยนอวี๋ทำท่าจะปลุกเด็กน้อยขึ้นมารักษาท่านพ่อเขา แต่ต้าซือมิ่งกอดนางไว้แน่น “อย่าขยับ รอสักครู่”“แต่ว่า…” เยี่ยนอวี๋อยากจะพูดว่าเลือดของเจ้าไหลมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว? จะรอได้อีกที่ไหนกันต้าซือมิ่งกลับแตะหน้าผากเขาไว้กับหน้าผากนางจากนั้น…หึ่งเยี่ยนอวี๋รู้สึกใจสั่น จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็ปรากฏภาพอื่น ภาพเหล่านี้เดิมทีวุ่นวายมาก ทำให้นางไม่สามารถจับภาพชัดเจนได้เลยทว่าสภาพที่เห็นนี้ก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ตำ
