หนักสวรรค์ของยุคคุนหลุนค่อยๆ ปรากฏขึ้นในม่านตาของนางนางถึงกระทั่ง ‘ตกลงไป’ ในนั้นและได้ยินเสียงร้องโหยหวนของคุณชายอวิ๋นที่สิบสอง?“โอ๊ยยยย…”“เทพราชาชิง มือของข้ายังคงเจ็บมาก ได้โปรดท่านช่วยรักษาให้ข้าที ขอร้องท่านล่ะ”
“คุณชายอวิ๋นที่สิบสอง ไม่ใช่ข้าไม่อยากช่วยท่าน แต่ข้าก็หมดหนทางช่วยจริงๆ” เทพราชาชิงที่ถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเจ็บปวดใจเช่นกัน แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆมิหนำซ ้า เขายังจำเป็นต้องเสนอว่า “คุณชายอวิ๋นที่สิบสอง ข้าแนะนำว่าตัดมือคู่นี้ทิ้งเถอะ มิเช่นนั้นแม้แต่ชีวิตของท่านก็คงรักษาไว้ไม่ได้”“ไม่ได้” คุณชายอวิ๋นที่สิบสองปฏิเสธ ถึงแม้ว่า…ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาหลายวันนี้ อันที่จริงเขาจะสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความปวดแสบปวดร้อนจากมือคู่นี้กำลังแผ่ซ่านไปทั้งตัวของเขา ทำให้เขารับรู้ว่าที่เทพราชาชิงแนะนำเช่นนี้เพราะต้องการให้เขามีชีวิตรอดจริงๆ แต่เขารู้ดีมากกว่าว่า… หากตัดมือคู่นี้ไป เขาก็จะพิการ พิการอย่างสมบูรณ์ พิการอย่างไร้ซึ่งความหวังอีก คุณชายอวิ๋นที่สิบสองไม่อยากยอมรับความจริงที่โหดร้ายเช่นนี้ เทพราชาชิงก็ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมอย่างไรอีก เขารู้ว่าสำหรับหนุ่มอายุน้อยเช่นคุณชายอวิ๋นที่สิบสองที่โดดเด่นเช่นนี้ ความจริงเช่นนี้ช่างน่าเศร้าและโหดร้ายเกินไปมิหนำซ ้า คุณชายอวิ๋นที่สิบสองเพิ่งจะเสียมารดาไปเฮ้อ…
เทพราชาชิงกำลังทอดถอนใจไม่หยุด คุณชายอวิ๋นที่สิบสองกลับถามอีกครั้งว่า “ทูตสวรรค์ฝ่ายข
