พราะเจ้าสิ่งเหล่านี้หรือ เช่นนั้นไล่มันไปก็พอแล้วใช่หรือไม่?” คลานคลานกำลังถาม ในขณะเดียวกันยังปราชิดข้างหน้าไข่ใบยักษ์อย่างหวาดกลัว ในฐานะที่เป็นไก่อ่อน มันย่อมกลัวอยู่แล้ว“เกรงว่าจะไล่ไปไม่ได้” เซ่าเฮ่าส่ายศีรษะอย่างหนักแน่น “การโจมตีของเราไร้ผลต่อพวกมัน มีเพียงนายน้อยที่โจมตีพวกมันได้”“แล้ว แล้วทำอย่างไรดีเล่า” คิเมียราตะลึงงัน เดิมทีมันคิดจะสู้กับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้สักยก แต่ดันมาบอกมันว่าการโจมตีไร้ผลคิเมียราที่ไม่ค่อยเชื่อจึงข่วนสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาตัวหนึ่งอย่างลองดี สุดท้าย…ซู่
สิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาถูกกรงเล็บแหลมคมของคิเมียราข่วนเป็นแผลทันที และยังมีเลือดสีดำเขียวไหลออกมานี่มัน…เซ่าเฮ่าชะงักเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกทีหนึ่งแต่แล้ว…กรูสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาลักษณะคล้ายร่มนั่นกลับส่งเสียงแปลกประหลาด และยังกระโจนใส่คิเมียราอย่างรวดเร็ว พลังการโจมตีเพิ่มขึ้นหลายเท่าอย่างกระทันหัน“บัดซบ”คิเมียรารีบกระโดดออก เพราะว่าสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญา ‘กางร่ม’ ใส่มันแล้วและ ‘ใต้ร่ม’ ของพวกมันยังเต็มไปด้วยฟันแหลมคมหนาแน่นทำเอาคิเมียราที่มีโรคกลัวรูตกใจและทำให้มันหลบด้วยสัญชาติญาณจากนั้น…หงับ
สิ่งมีชีวิตไร้ปัญญากัดโดนไข่ใบยักษ์นี่มัน…“ท่านจักรพรรดิมารน้อย!” คิเมียราที่เพิ่งคิดได้ว่าต้องปกป้องจักรพรรดิมารน้อยไว้รีบใช้กรงเล็บข่วนสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาตัวนั้นอีกครั้ง ยังถือว่ามันลงมือได้รวดเร็ว มันข่วนสิ
