้ากำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้หรงอี้ที่ฟังภาษาแมวไม่ออก เขาทำได้เพียงส่งโทรจิตอีกครั้ง“เจ้าอย่าขยับ”“เหมียว” เจ้าเหมียวสีขาวที่ลูบเจ้าลูกเจี๊ยบหยุดทันทีหรงอี้ที่บีบระหว่างคิ้วอีกครั้งก็ส่งโทรจิตว่า “ช่างเถอะ เจ้าอย่าเพิ่งออกมาก่อนดีกว่า รอจนกว่าเปลือกไข่แตกเอง เจ้าค่อยออกมาพร้อมกัน จำไว้ว่าอย่ารบกวนเจ้าลูกเจี๊ยบ”“เหมียว” เจ้าเหมียวสีขาวบอกว่า ข้าก็แค่ลูบมัน ไม่ได้รบกวนมันนะเหมียว…ต้าซือมิ่งมองไม่เห็น จึงได้แต่เก็บมือกลับมา ขอเพียงเจ้าเหมียวสีขาวไว้ใจได้ อย่าทำอะไรลูกเจี๊ยบ มิเช่นนั้นลูกเจี๊ยบร้อยตัวก็ไม่พอให้เสี่ยวไป๋กินโชคดีที่เจ้าลูกเจี๊ยบคงเคยชินกับการถูกลูบสัมผัสจึงไม่ได้ปรากฏปฏิกิริยารุนแรงเกินไป เปลือกของมันก็ไม่ได้แตกร้าวต่อไปและยังรักษาตัวเองอีกครั้ง
พิกซีน้อยสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกได้ว่าในที่สุดหัวใจก็กลับมาเต้นปกติเยี่ยนอวี๋ถามขึ้นว่า “สามี เป็นอย่างไรบ้าง เสี่ยวไป๋ได้ยินหรือไม่”“ได้ บอกมันแล้วว่าอย่ากินลูกเจี๊ยบและอย่าขยับไปไหน ให้อยู่ข้างในต่อไป”“ค่อยยังชั่ว ได้ยินก็ดีแล้ว เสี่ยวไป๋เชื่อฟังดีจริงๆ” เยี่ยนอวี๋คิดว่าคงไม่มีปัญหาทว่าจิ่วอิงตัวจิ๋วที่ ‘คลานออกมา’ จากตัวเด็กน้อยบอกว่า “หึ นั่นเป็นเพราะภรรยาอี้เอ๋อร์เจ้าไม่รู้จักเสี่ยวไป๋ดีพอ มันขี้โกงจะตาย ขี้โกงที่สุด แต่ว่าตอนนี้ก็ได้แต่เชื่อว่ามันจะไม่ทำอะไรซี้ซั้วแล้วไม่เช่นนั้นเล่า”โนเวลพีดีเอฟ“…ก็ใช่” เทียนตี้จำเป็นต้องพยักหน้
