หากเจ้าเหมียวสีขาวพูดเป็น มันคงกำลังพูดว่า “เจ้าว่าอะไรนะไม่กลับไป? พูดเป็นเล่น”อย่าว่าแต่มันไม่อยากจะเชื่อเลย… เยี่ยนอวี๋เองก็ตะลึง “ไม่กลับ?”“อะไรนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ฟังไม่รู้เรื่องก็ถามต้าซือมิ่งที่กอดสองแม่ลูกแน่นขึ้นกว่าเดิม เขามองม่านเตียงด้วยสายตาลึกซึ้งกว่าเดิม “ไม่กลับก่อน ยังไม่ใช่เวลา ให้พวกเขามาก่อน”“เหมียว…” เจ้าเหมียวสีขาวจึงวางใจลง มุดตัวกลับไปในอ้อมอกของเด็กน้อยต่อไป เขาก็ว่าอี้เอ๋อร์จะไม่กลับไปได้อย่างไรเยี่ยนอวี๋กลับขมวดคิ้ว “มีปัญหาอีกหรือ”“เจ้าค้างอะไรข้า” ต้าซือมิ่งย้อนถามเยี่ยนอวี๋ลุกขึ้นมองต้าซือมิ่ง ไม่ได้ลืมเรื่องสำคัญ “งานแต่งงาน”นางเคยบอกว่าจะชดเชยงานแต่งงานที่สมบูรณ์ให้เขาที่ตำหนักสวรรค์ทว่า…
“ที่ข้าเคยพูดก็คือให้เจ้ากำหนดเวลาหลังงานแต่งงาน” เยี่ยนอวี๋พูดพลางยื่นมือไปลูบหน้าของสามีคนนี้ของนาง และยื่นหน้าเข้าไปจูบเขาเบาๆเด็กน้อยที่ถูกเมินอย่างสิ้นเชิงไม่ค่อยพอใจ เขาปีนขึ้นมานอนบนแผ่นอกของท่านพ่อเขาทันที และถามต่อหน้าท่านพ่อเขาว่า “เป่ายังไม่ เข้าใจเลย”ต้าซือมิ่งที่จูบสองแม่ลูกคนละที เขาก็อธิบายให้เด็กน้อยฟังว่า“กำลังคุยว่าจะพาเจ้ากลับไปหาท่านปู่ท่านย่า และปู่ทวดและยายทวด”“อ๋อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่ได้รู้สึกสนใจนักตีท่านพ่อเขาเบาๆ“แล้ว?”ต้าซือมิ่งที่หยิกเด็กน้อยเบาๆ มือข้างหนึ่งที่เดิมทีโอบเอวภรรยาไว้ก็ย้ายมาบนท้ายทอยของภรรยา “เรื่องเวลา ค่อยกำหนด ไม
