่รีบ”เยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินดังนั้น นางก็ทำตามลูกของนาง นอนบนตัวของสามี มือข้างหนึ่งก็โอบเด็กน้อยไว้ ศีรษะมุดเข้าไปในซอกคอของสามีนาง “อื้ม ตัดสินใจได้แล้วบอกข้า”ต้าซือมิ่งที่จูบไรผมของภรรยาเบาๆ ก็ตอบเสียงเบาว่า “อื้ม” เขาจะจัดการทุกอย่างให้ดีเยี่ยนอวี๋ก็จูบสามีของนางเบาๆ ก่อนจะจูบผมอ่อนสีเขียวของเด็กน้อยเบาๆ เสียงเจือความเกียจคร้าน “เช่นนั้นก็นอนก่อนเถอะ”
ต้าซือมิ่งยังไม่ทันตอบ เด็กน้อยตอบอย่างเชื่อฟังว่า “ขอรับ…”เยี่ยนอวี๋จึงจูบเด็กน้อยผู้น่ารักน่าชัง นอนหลับในอ้อมอกของสามีไปอย่างพึงพอใจแต่หลังจากที่นางหลับไปแล้ว ต้าซือมิ่งกลับค่อยๆ ขยับสองแม่ลูกออกเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเพียงแต่ว่าเขาเพิ่งจะลงจากเตียง หันไปก็เห็นลูกของเขาลุกขึ้นตามเด็กน้อยที่ลอยเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่ออย่างเฉลียวฉลาดยังมองท่านพ่อของเขา “เนะ?”ต้าซือมิ่งที่เลิกคิ้วขึ้นจะทำอย่างไรได้ ได้แต่พาเด็กน้อยไปดื่มน ้าอุ่นข้างๆ“เอา…” เด็กน้อยที่จะดื่มด้วยทำปากมุ่ยในขณะที่ต้าซือมิ่งที่เหมือนจะรังเกียจเด็กน้อยป้อนน ้าให้เด็กน้อยดื่มก็ถามว่า “ทำไมไม่นอน”“ก็ ไม่ง่วง นี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าเขาเพิ่งตื่นเองนะ…หรงต้าซือมิ่งที่ลูบเด็กน้อยทีหนึ่ง เขาก็รวบตัวเด็กน้อยเข้าไปในอ้อมอกและตบเบาๆ “ไม่นอนผมจะหดกลับไปนะ”
“อ้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่อยากกลายเป็นเด็กหัวโล้นต่อยท่านพ่อเขาทีหนึ่ง“นอนเถอะ” ต้าซือมิ่งที่ลูบหัวสีเขียวของเด็กน้อยก็อุ้มเด็ก
