ยี่ยนอวี๋ตอบเยี่ยนชิงยิ้มแย้ม “เช่นนั้นประเดี๋ยวกลับไปกันเลย”“เจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋ก็อยากกลับไปดูโลกมนุษย์เหมือนกันต้าซือมิ่งที่รู้ความคิดในใจของนางก็พูดว่า “ท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ทั้งสอง พวกท่านกลับไปชางอู๋ก่อน ข้าจะพาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์และเสี่ยวเป่าไปตี้ชิวสักครู่”“พาข้าไปด้วย ข้าอยากไปหาท่านพ่อข้า” อินหลิวเฟิงรีบพูดเอ้อร์เหมาลุกขึ้นทันที “ข้าน้อยด้วย”“เจ้าไปทำไม”“นายน้อยท่านห้ามไปบอกท่านอ๋องลับหลังว่าไม่ต้องการองครักษ์เช่นข้าน้อยแล้ว”“เจ้าจะสะกดรอยตามข้ารึ”“นายน้อยท่านอย่าพูดเช่นนี้ ข้าน้อยกลัว ข้าน้อยทำไม่ดีตรงไหน ท่านบอกได้เลย ข้าน้อยปรับปรุงแน่นอน”“…”อินหลิวเฟิงที่ไม่เชื่อแม้แต่น้อยพูดปราชดก็ส่วนปราชด แต่ยังคงต้องพาลูกน้องไปด้วยอยู่ดี
แต่ว่าเอ้อร์เหมากลับยังพูดว่า “เช่นนั้นชุนซิ่นจวินก็ต้องกลับไปเจอท่านอ๋องด้วยหรือไม่ขอรับ”“หุบปากสุนัขของเจ้าเสีย” อินหลิวเฟิงเตรียมจะต่อยลูกน้องแล้วเทพโบราณวิหคทมิฬผู้ปราดเปรื่องเช่นเขา เหตุใดกลับชาติมาเกิดแล้วมีนกเผิงปลาคุนโง่เขลาเช่นนี้นะ เวรกรรมจริงๆจากนั้น เหล่าทวยเทพก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวต้าซือมิ่งกลับเรียกเจ้าเหมียวสีขาวมาขณะที่ภรรยาพาเด็กน้อยไปฝากฝังเรื่องบางเรื่องให้เทียนตี้“เหมียว?” เจ้าเหมียวสีขาวที่งุนงงยืนบนโต๊ะ มันไม่ค่อยเข้าใจเหตุใดอี้เอ๋อร์จึงจริงจังเช่นนี้ มันรู้สึกกลัวนะเหมียว…ต้าซือมิ่งที่สีหน้าจริงจังมากจริงๆ กลับถามว่า “เสี่ยว
