กฎอยู่บริเวณ ‘ซำกปรักหักพัง’กลับยังไม่สลำยไปเยี่ยนชิงวำงใจลง “เห็นทีเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะกลับมำเร็วๆ นี้แล้วจริงๆ”“ใช่” จำงอวิ๋นเมิ่งลุกขึ้น “ข้ำไปท ำอำหำร ประเดี๋ยวเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์พวกเขำกลับมำจะได้กินได้เลย โดยเฉพำะเสี่ยวเป่ำ พวกเขำยุ่งเช่นนี้ต้องไม่มีเวลำท ำอำหำรให้เสี่ยวเป่ำกินแน่ๆ”“ใช่ๆๆ เสี่ยวเป่ำของเรำคงหิวจนผอมโซแล้ว” เยี่ยนชิงพูดพลำงรู้สึกสงสำร เหมือนกับเห็นภำพเด็กน้อยที่ตัวหดเล็กลงหำรู้ไม่ว่ำ… นอกจำกเยี่ยนเสี่ยวเป่ำจะไม่ผอมลงแล้ว เขำยังอ้วนขึ้นด้วย และยังสูงขึ้นด้วย ครำนี้ก ำลังกระโดดโลดเต้นอยู่เลย“เนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ถูกท่ำนพ่อวำงลงบนพื้น เขำก็รู้ว่ำขยับตัวได้แล้วจึงวิ่งไปดูข้ำวของเขำข้ำวต้มที่ต้มจนเละหม้อหนึ่งก ำลังส่งกลิ่นหอมเย้ำยวน ท ำเอำเด็กน้อยอยำกกินจนร้องไม่หยุด “หม ่ำ ป้อนเป่ำ หม ่ำ”
“ป้อนจ๊ะป้อน ป้อนเดี๋ยวนี้เลย ใจเย็นๆ” จิ่วอิงที่กลำยร่ำงเป็นร่ำงเดิมและตักข้ำวต้มเสร็จแล้ว มันก็หิ้วเด็กน้อยขึ้นมำนั่งบนศีรษะข้ำงหนึ่งของมัน จำกนั้นมันก็เริ่มใช้ศีรษะข้ำงหนึ่งถือถ้วย ศีรษะอีกเจ็ดข้ำงสลับกันป้อน กลัวจะไม่ทันหง ่ำ… เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ได้ทำนข้ำวเอร็ดอร่อยอย่ำงพึงพอใจแล้วเขำก็กินค ำแล้วค ำเล่ำไม่หยุด ควำมเร็วนั่น…ท ำเอำเม่ยเอ๋อร์ที่เห็นดังนั้นคิดว่ำงำนป้อนข้ำวนี่ตอนนี้นำงคงท ำไม่ได้จริงๆ นำยน้อยกินเร็วมำกในขณะที่จิ่วอิงป้อนเด็กน้อยในครำนี้ ต้ำซือมิ่งยังนอนบนตักของภรรยำแล
