ย่ำงไร? ทั้งๆ ที่เจ้ำเหมือนกับข้ำ ถูกจ ำกัดด้วยยุคสมัย โอ๊ย…”เสียง ‘โอ๊ย’ เสียงนี้กลำยเป็นเสียงสุดท้ำยของอวิ๋นเหลียน ก่อนที่นำงจะได้แสดงควำมไม่พอใจ นำงก็หำยไปอย่ำงสมบูรณ์ ดังนั้นจน
ตำยนำงก็ไม่เข้ำใจว่ำเหตุใดเยี่ยนอวี๋นอกจำกจะสำมำรถสังหำรนำงในยุคคุนหลุนได้ นำงยังสำมำรถสังหำรนำงข้ำมยุคได้อีกด้วยเพรำะว่ำนำงคิดว่ำเยี่ยนอวี๋สร้ำงกฎกำรสังหำรนำงใหม่ในยุคคุนหลุน และกฎใหม่นี้ตำมหลักแล้วไม่สำมำรถข้ำมยุคมำสังหำรนำงในสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำได้แต่นำงกลับไม่รู้ว่ำ… เยี่ยนอวี๋ล้มเลิกกำรสร้ำงกฎใดๆ ไปแล้วนำงเกำะสองพ่อลูกไว้ตลอดเพื่อสัมผัสล ำดับต้นก ำเนิดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่ำดังนั้น ส ำหรับเยี่ยนอวี๋แล้ว ยุคสมัยไม่ใช่ข้อจ ำกัดอีกต่อไปดังนั้น เมื่อเยี่ยนอวี๋แน่ใจว่ำกลิ่นอำยที่หลงเหลือของอวิ๋นเหลียนหนีไป นำงก็จะสำมำรถไล่ฆ่ำและก ำจัดทิ้งได้ดังนั้น อวิ๋นเหลียนจึงตำยอย่ำงสมเกียรติ…หลังจำกที่พลังของเยี่ยนอวี๋สังหำรอวิ๋นเหลียนแล้วก็ค่อยๆ สลำยไปจำกสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ ท ำเอำเยี่ยนชิงร้อนรน “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เหตุใดเจ้ำจึงยังไม่กลับมำ”“เร็วๆ นี้เจ้ำค่ะ” พลังของเยี่ยนอวี๋สลำยสิ้น ยังหำเวลำตอบท่ำนพ่อของนำง กลัวว่ำท่ำนพ่อของนำงจะร้องไห้เพรำะไม่ได้รับกำรตอบสนอง
เยี่ยนชิงที่ได้รับค ำตอบ เขำก็ดีใจ “ดี ดี พ่อรอนะ เจ้ำรีบๆ ล่ะอย่ำให้พ่อรอนำน…”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตอบอะไรอีก เพรำะนำงเก็บ ‘สำยตำ’ กลับมำแล้วแต่แสงสีม่วงเข้มที่แต่เดิมปรำ
