ู้สึกว่ำอวิ๋นเหลียนคนนี้สมองกลวงจริงๆ คุยกันไม่รู้เรื่องเลยทว่ำครำนี้อวิ๋นเหลียนไม่จุก นำงเพียงแค่ยิ้มอย่ำงมีเลศนัย “ข้ำส ำเร็จตั้งแต่ที่ข้ำมำถึงที่นี่แล้ว แม้พวกเจ้ำจะจับกลิ่นอำยที่หลงเหลือของข้ำนี้ไว้ได้ก็ตำม ก็แค่ท ำให้ข้ำต้องใช้เวลำฟื้นฟูตนเองนำนขึ้นอีกเล็กน้อย”ค ำพูดนี้… อันที่จริงก็ถูกต้อง ส ำหรับอวิ๋นเหลียนแล้ว ตรำบใดที่กลิ่นอำยที่หลงเหลือของร่ำงจริงของนำงหนีออกมำจำกยุคคุนหลุนได้ นำงก็จะสำมำรถค่อยๆ ฟื้นฟูวิญญำณที่หลงเหลือที่นำงทิ้งไว้ในสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำตั้งแต่แรกได้ ดังนั้นแม้นำงจะถูกจับ แต่นำงกลับไม่ได้โมโหเช่นนั้น และยังพูดช่มขู่ได้อย่ำงก ำเริบเสิบสำน
ที่น่ำเสียดำยคือ… เยี่ยนอวี๋มำอีกแล้ว“อวิ๋นเหลียน”เยี่ยนอวี๋ที่เอ่ยขึ้น เสียงของนำงไพเรำะดั่งเสียงดนตรี น ้ำเสียงไพเรำะดุจสำยล ำธำร นำงมำอีกแล้วท ำเอำอวิ๋นเหลียนตกใจ นำงไม่กลัวหยวนสื่อเทียนจุนพวกเขำแต่กลับกลัวเยี่ยนอวี๋มำกมิหน ำซ ้ำทันทีที่เสียงของเยี่ยนอวี๋ดังขึ้นก็มำพร้อมพลังสังหำรอวิ๋นเหลียน “ตำยซะ”เมื่อสิ้นเสียง แสงสีม่วงเข้มทะลุผ่ำนอวิ๋นเหลียน คร่ำชีวิตของนำงไม่เพียงเท่ำนี้…แสงสีม่วงที่หำยไปเงียบๆ ในทันที มันก็ก ำจัดแผนกำรทั้งหมดที่อวิ๋นเหลียนสร้ำงไว้ในสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำทีละตนเหมือนกับที่สังหำรอวิ๋นเหลียนในยุคคุนหลุนกำรด ำเนินกำรที่เป็นระเบียบมีแบบแผนนั้น… ท ำเอำอวิ๋นเหลียนที่ยังไม่สลำยไปหมดร้องไห้ “เยี่ยนอวี๋ เจ้ำท ำได้อ
