ู้สึกอะไรเลย“ใช่” หรงอี้ยืนยันเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงหัวเราะ ‘ฮ่า’ และยังปรบมือให้ตนเอง “เก่ง เป่าเก่ง” แม้เป่าเองก็ไม่รู้ว่าเป่าเก่งอย่างไรก็ตาม“เมี๊ยว” เจ้าเหมียวสีขาวที่ไม่รู้เช่นกัน มันก็กระโดดเข้ามาปรบมืออย่างยกยอเจ้าตัวน้อยอุ้มเจ้าเหมียวสีขาวอย่างมีความสุข เขานอนบนแผ่นอกของท่านพ่อต่อไป ยังหัวเราะคิกคักออกมาเป็นครั้งคราวราวกับกำลังสร้างความสุขให้ตนเองเยี่ยนอวี๋ค่อยๆ จมลงสู่ความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมในระหว่างนี้
…จักรพรรดิมารที่อยู่สวรรค์ชั้นเก้าในครานี้ เขาก็ช่วยบุตรแห่งความโกลาหลไว้ได้สำเร็จ เพิ่มสมาชิกปีศาจที่แข็งแกร่งให้กับอาณาจักรมารทว่าเห็นได้ชัดว่าสติปัญญาของบุตรแห่งความโกลาหลไม่ดีนักพูดง่ายๆ คือเป็นปีศาจโง่เขลาตนหนึ่งแต่นี่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะว่าตอนที่อวิ๋นเหลียนกลั่นหลอมมันนางก็กลั่นหลอมสติปัญญาของมันไปแล้ว การที่จักรพรรดิมารสามารถคงสติของมันไว้ได้ถือว่าไม่ง่ายแล้ว“ไปเถอะ”จักรพรรดิมารยื่นมือไปลูบบุตรแห่งความโกลาหลที่เหมือนกับสุนัขสีขาวตัวใหญ่ เตรียมจะพามันกลับอาณาจักรมาร“กรรรร…”บุตรแห่งความโกลาหลขานตอบด้วยเสียงทุ้มต ่า มันติดตามจักรพรรดิมารไปอย่างใกล้ชิด ไม่ทิ้งห่างเลยแม้แต่น้อย คงเป็นเพราะจักรพรรดิมารช่วยชีวิตมันไว้ มันจึงพึ่งพิงจักรพรรดิมารโดยสัญชาติญาณ
“ดีจังเลย” เหล่าปีศาจมารที่เหลือไม่สนใจว่าบุตรแห่งความโกลาหลจะไม่มีสติปัญญา พวกมันยังดีอกดีใจ คิดว่านี่เป็นสัญญาณ
