“ไม่!”อวิ๋นเหลียนที่รู้เจ็บชาไปทั้งตัว นางพยายามดิ้นหนีน่าเสียดายที่กระบวนการทั้งหมดเงียบงัน ดอกไม้รสหมาล่าก็ส่งเสียงเฉพาะจังหวะที่โจมตีเท่านั้น แต่มันก็ไม่ปล่อยให้นางมีโอกาสหนีมันกลืนแก่นไม้กู่ถงทั้งหมดลงไปแล้วอึก…ดอกไม้รสหมาล่าส่งเสียงกลืนลงไปก่อนจะถอยออกไปอวิ๋นเหลียนที่ถูกมันกลืนจะร้องไห้แล้วใครบอกนางได้บ้างว่าเกิดสิ่งใดขึ้น?อวิ๋นเหลียนที่ไม่รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งตายไป นางกลับพอจะคาดเดาได้ว่าเรื่องนี้คงเกี่ยวข้องกับเยี่ยนอวี๋ ถึงอย่างไรอาการเจ็บชาแบบเดียวกันนี้ นางก็เคยลิ้มลองจากฝืมือของเยี่ยนอวี๋แต่ว่า… เป็นไปไม่ได้อวิ๋นเหลียนรู้ดีว่าร่างแยกร่างที่สองของนางซ่อนไว้ดีมาก“หรือว่าทูตสวรรค์ฝ่ายขวาหักหลังข้านะ” อวิ๋นเหลียนที่คิดถึงทูตสวรรค์ฝ่ายขวาก่อนตายก็ปฏิเสธการคาดเดานี้อย่างรวดเร็วอีกครั้ง“ไม่ ทูตสวรรค์ฝ่ายขวารู้เพียงข้าต้องสังหารเยี่ยนอวี๋นังโจรคนนั้นที่
ภูเขาถงซาน เขาไม่รู้ด้วยซ ้าว่าที่แห่งนี้มีแก่นไม้กู่ถง ร่างแยกร่างที่สองของข้า”อวิ๋นเหลียนที่คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ นางไม่ยอมตายใจ ยังคงคิดจะหนีน่าเสียดายสิ่งของที่กลืนเข้าไปใน ‘ปาก’ ของดอกไม้แล้วไม่มีทางคายออกมาได้อย่างเห็นได้ชัดมิหนำซ ้า วิญญาณของอวิ๋นเหลียนแสบร้อนจนเจ็บชา นางไม่สามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่ผลสุดท้ายย่อมคือ…เอิ๊กกก…ดอกไม้รสหมาล่าที่หดกลับมา มันบานพร้อมเสียงเรอเสียงดังร่างแยกร่างที่สองของอวิ๋นเหลียนจึ
