งถูกกลืนกินและย่อยไปเช่นนี้โดยที่ตัวนางเองยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเอิ๊กกก…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เรอตาม เขาก็รู้สึกอิ่มไปด้วยใบไม้สีเขียวหดกลับมาและหดกลับเข้าไปในร่างกายของเด็กน้อยทั้งหมด
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กลับมาขาวผ่องอีกครั้ง เขาก็ร้อง ‘เนะ’ จับศีรษะของตนเองทว่า… เขาจับได้เพียงความว่างเปล่า“แง!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เดินตามรอยเก่าอีกครั้งกลั้นไม่อยู่ เขาร้องไห้แล้วต้าซือมิ่งที่ลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อยก็หัวเราะอย่างไม่ปรานี“โล้นๆ ก็ดีเหมือนกัน”“แงงง…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้ไม่หยุดมุดศีรษะเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อ เขาร้องไห้อย่างหนักทว่า… เด็กน้อยที่ร้องไห้พลางรู้สึกคันศีรษะก็ไม่ลืมเกาศีรษะไปด้วยเจ้าเหมียวสีขาวกระโดดขึ้นไปบนหลังของเด็กน้อยปลอบว่า“เหมียวๆๆ…” เสี่ยวเป่าไม่ร้องนะเหมียว ตอนเด็กท่านพ่อและท่านปู่เจ้าก็เป็นเช่นนี้ โตแล้วก็หายเองแต่ว่า…“เหมียว?”
เจ้าเหมียวสีขาวที่กำลังปลอบก็เห็นผมอ่อนสีเขียวงอกออกมาจากศีรษะของเด็กน้อย มันตะลึงงัน เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่มันเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ลูบโดนผมน้อยๆ อีกครั้ง เขาก็หยุดร้องไห้ และยังเงยหน้าขึ้นถามท่านพ่อเขาทันทีว่า “พ่อ เป่ามี ผมอีกแล้ว?”“…ใช่แล้ว” หรงต้าซือมิ่งที่มองผมอ่อนสีเขียวชั้นนั้นของเด็กน้อยเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ผมสีเขียวตั้งแต่เด็กเลยหรือแต่ว่าเด็กน้อยไม่รู้ว่าผมของตนเองกลายเป็นสีเขียวแล้ว เขายังดูมีความสุข
