“ฮ่า งอกกลับมา ว้าวๆ”“เหมียว” เจ้าเหมียวสีขาวดีใจแทนเด็กน้อย ถึงอย่างไรไม่ว่าสีอะไร ขอแค่เสี่ยวเป่าไม่ร้องไห้ก็พอเหมียวเม่ยเอ๋อร์มองผมสีเขียวของเด็กน้อยเงียบๆส่วนจิ่วอิง เขาไม่รู้สึกสนใจเรื่องผมที่งอกใหม่อีกครั้งของเด็กน้อย แต่เริ่มสังเกตเยี่ยนอวี๋ “อี้เอ๋อร์ เจ้าดูภรรยาเจ้าเร็วเข้า”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปที่ท่านแม่ของเขากลับไม่เห็นมีอะไรเลยแต่ต้าซือมิ่งรู้ตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้วว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขารู้แจ้งถึงความลับของภูเขาถงซานแล้ว
ภูเขาถงซานแห่งนี้ ภูเขาถงซานที่ถูกอวิ๋นเหลียนใช้เป็นที่ที่ซ่อนตัวของร่างแยกร่างที่สองของนาง อันที่จริงถึงจะเป็นสถานที่ที่โบราณที่สุดในยุคคุนหลุน ซึ่งก็คือ… ที่สถิตในจักรวาลดั้งเดิมของเยี่ยนอวี๋“มิน่าเล่าจึงมาสร้างกฎที่ภูเขาถงซาน ที่นี่คือจุดเริ่มต้นนี่เอง”หรงอี้ที่เพิ่งเข้าใจทุกอย่างจำเป็นต้องพูดว่า “ตบะของอวิ๋นเหลียนนั้นธรรมดา แต่นางมีความสามารถในการเอาชีวิตรอดไม่น้อย”“อะไรนะ” จิ่วอิงบอกว่าไม่เข้าใจเลยเยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็ถามตามว่า “อ้ะเนะ?” เป่าก็ไม่เข้าใจหรงอี้จึงอธิบายว่า “พูดง่ายๆ ก็คือว่า อวิ๋นเหลียน ‘ขุด’ ถ ้าที่สถิตของนางจากแดนคุนหลุนซึ่งสอดคล้องกับจักรวาลดั้งเดิม ซ่อนไว้ในภูเขาถงซานแห่งนี้”จิ่วอิงเข้าใจทันทีเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็เหมือนจะเข้าใจแล้ว เขาพยักหน้าตามแต่จิ่วอิงยังมีอีกหนึ่งคำถาม “เช่นนั้นหมายความว่า อวิ๋นเหลียนนังปีศาจแก่นั่นย
