มือของคุณชำยอวิ๋นที่สิบสองที่รู้สึกแสบร้อนจนเจ็บแปลบ รู้สึกเหมือนกับว่ำมือของตนถูกย่ำงอยู่บนกองไฟและตบะของเขำก็ไม่สำมำรถต่อต้ำนควำมเจ็บปวดเช่นนี้ได้ เพียงแค่ชั่วพริบตำเท่ำนั้นคุณชำยอวิ๋นที่สิบสองปล่อยมือร้อง ‘โอ๊ย’“เนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ร่วงลงบนพื้น เขำก็วิ่งเตำะแตะไปหำท่ำนพ่อและกอดขำของท่ำนพ่อไว้แน่นทันทีส่วนมือของคุณชำยอวิ๋นที่สิบสองก็แสบร้อนและบวมจนกลำยเป็นมือสุกรสีแดงและยังพองด้วย น่ำสังเวชมำกจิ๊ จิ่วอิงข ำ “ตบะเช่นเจ้ำยังคิดจะลอบโจมตีท่ำนเสี่ยวเป่ำ?”ทว่ำไม่เพียงเท่ำนี้… คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองที่รู้สึกเจ็บขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้สึกเจ็บเข้ำกระดูก เป็นควำมเจ็บที่ไม่สำมำรถหยุดยั้งได้เลย ซึ่งท ำให้เขำรู้สึกว่ำมือของตนจะเละแล้ว “มือของข้ำ มือของข้ำ”แซ่ด‘มือหมู’ ของคุณชำยอวิ๋นที่สิบสองที่มีควันลอยขึ้นมำก็ก ำลังค่อยๆ ถูกเผำและละลำยเหมือนที่เขำคิดไว้จริงๆ มันหยด ‘น ้ำมัน’ ลงมำดัง ติ๋งๆ
คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองเจ็บจนกลิ้งไปมำบนพื้นอย่ำงไม่สนใจภำพลักษณ์แล้ว “ช่วยด้วย ทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยช่วยข้ำด้วย…”แต่ว่ำอวิ๋นเหลียนที่แม้แต่ดูแลตัวเองยังไม่ไหวยังไม่ทันเห็นชัดด้วยซ ้ำว่ำเกิดอะไรขึ้นเยี่ยนเสี่ยวเป่ำตัวน้อยก็พูดอย่ำงโมโหว่ำ “จับเป่ำ ก็ต้องแสบ”“ใช่ๆๆ” จิ่วอิงอุ้มเจ้ำตัวน้อยน่ำรักน่ำชังขึ้นมำจำกข้ำงเท้ำของต้ำซือมิ่งอย่ำงเอ็นดู “คนร้ำยคนไหนกล้ำจับเสี่ยวเป่ำของเรำ ท่ำนเสี่ยวเป่ำของเรำก็จะท ำให้เขำแสบร้อนจนต
