ำย”“ใช่” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำก ำหมัดแน่นพยักหน้ำส ำทับท่ำทำงน่ำรักน่ำชังนั่นท ำเอำเจ้ำเหมียวสีขำวละลำย “เมี๊ยวๆๆ”เสี่ยวเป่ำน่ำรักที่สุดเลยเหมียว…เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรู้สึกถึงสำยตำเลื่อมใสศรัทธำจำกเจ้ำเหมียวสีขำวเขำหัวเรำะออกมำทันที และจะกลับไปแอบกินขนมอีกแล้ว ครำนี้ต้ำซือมิ่งก็ไม่ได้ห้ำมไว้ เพียงแค่ตัดสินใจว่ำประเดี๋ยวต้องลดจ ำนวนขนมของเด็กน้อยลงเยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่แอบกินขนมในครำนี้ยังไม่รู้จุดจบอันน่ำเศร้ำนี้ตอนนี้เขำยังมีควำมสุขกับกำรกินอยู่ ท ำให้เกิดภำพอำรมณ์ที่ต่ำงกันสุดขั้วเมื่อเทียบกับคุณชำยอวิ๋นที่สิบสองที่ก ำลังกลิ้งไปมำบนพื้นอย่ำงทุกข์ทรมำน
อวิ๋นเหลียนสงสำรบุตรชำยคนเล็กคนนี้ นำงตะโกนว่ำ “ปล่อยเขำ พวกเจ้ำปล่อยเขำซะ!”ค ำพูดนี้เม่ยเอ๋อร์ได้ยินไม่ชัด นำงคิดว่ำอวิ๋นเหลียนยอมขอโทษแล้วจึงยกเท้ำขึ้น “หำกเจ้ำยอมโขกศีรษะขอโทษ คุณหนูใหญ่ของเรำพอใจแล้วอำจจะปล่อยเจ้ำหมอนั่นก็ได้”อวิ๋นเหลียนที่เดิมทีคิดว่ำจะไม่ก้มหัวให้ผู้ใดแม้จะต้องระเบิดตนเองกลับชะงักเล็กน้อยจักรพรรดิมำรก็เติมเชื้อเพลิงลงกองไฟอีก “ทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยเพื่อบุตรชำยที่ปฐมรำชินีรักมำกที่สุด เจ้ำโขกศีรษะก็ไม่เป็นอะไรเสียหน่อย เขำเป็นถึงสำยเลือดที่หลงเหลือเพียงหนึ่งเดียวของปฐมรำชินีเชียวนะ”“นั่นน่ะสิ ทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำย ขอร้องท่ำนล่ะ” ซำนเหอมู่โขกศีรษะลงกับพื้นอีกครั้งอวิ๋นเหลียน “…”ด้วยเกียรติของปฐมรำชินีคุนหลุน นำงย่อมไม่โขกศีรษะ แต่ต
