น่ำขันที่พวกเจ้ำยังเศร้ำโศกเพรำะควำมตำยของปฐมรำชินีพวกเจ้ำ หำรู้ไม่ว่ำหำกไม่ใช่เพรำะนำงหำเรื่องคุณหนูใหญ่ของเรำก่อน นำงคงไม่ตำย คุนหลุนสวรรค์สิบสอง
ชั้นฟ้ำของพวกเจ้ำก็คงไม่เจอกับอันตรำยเช่นนี้ ทั้งหมดเป็นควำมรับผิดชอบของนำงพวกเจ้ำกลับยังหำทำงตำยแทนนำง ยังคิดว่ำเป็นกำรผดุงควำมยุติธรรม อันที่จริงนำงเห็นเจ้ำเป็นแค่ลมผำย โอ้ ไม่สิ พวกเจ้ำแม้แต่ลมผำยก็สู้ไม่ได้ เพรำะว่ำกำรตำยของพวกเจ้ำนำงไม่ได้ยิน แต่ลมที่นำงผำยออกมำเองไม่อยำกได้ยินก็คงยำก”กำรเปรียบเปรยนี้ช่ำงหยำบคำยจริงๆ แต่กลับมีเหตุมีผลดีทุกคนได้ยินและเข้ำใจเยี่ยนอวี๋เรียก “เม่ยเอ๋อร์กลับมำ ฆ่ำพวกโง่พวกนี้ เสียดำยดำบ”“เจ้ำค่ะ คุณหนูใหญ่” เม่ยเอ๋อร์ที่พูดจบก็กลับไปข้ำงกำยเยี่ยนอวี๋อย่ำงมีชีวิตชีวำ ไม่มีสัญญำณว่ำหมดแรงเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ว่ำนำงเลื่อนขั้นแล้วจริงๆส่วนคุณชำยอวิ๋นที่สิบสอง เขำไม่ร้องแล้ว เพรำะว่ำเขำเจ็บจนสลบไปแล้ว ทว่ำมือทั้งคู่ของเขำถือว่ำพิกำรไปแล้ว เส้นลมปรำณและกระดูกของเขำถูกควำมแสบร้อนกัดจนพังเละต้ำซือมิ่งลุกขึ้นและช้อนตัวเด็กน้อยที่แอบกินขนมเข้ำมำในอ้อมอก ส่วนมืออีกข้ำงหนึ่งก็โอบภรรยำไว้พูดว่ำ “ไปกันเถอะ”“ขนม” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำบอกว่ำยังมีขนมอีกมำกมำยไม่ได้กิน
เยี่ยนอวี๋กลับไม่ได้มีควำมเห็นใดๆ ถึงอย่ำงไรนำงก็ท ำธุระเสร็จหมดแล้ว และยังได้ก ำไรที่ไม่คำดคิดด้วยดังนั้นต้ำซือมิ่งจึงไม่ได้สนใจกำรประท้วงของเด็กน้อย เขำพำทั้
