งครอบครัวหำยตัวไปแล้วทุกคนในเหตุกำรณ์ตะลึงงันครู่หนึ่ง ก่อนจะทรุดตัวลงบนพื้นรู้สึกเหมือนรอดพ้นจำกเครำะห์กรรม พวกเขำที่เดิมทีคิดว่ำจะถูกกวำดล้ำง ตระหนกมำกจริงๆ…“น่ำสนใจ” จักรพรรดิมำรยังปฏิบัติตำมจรรยำบรรณของควำมร่วมมืออย่ำงเป็นเรื่องเป็นรำว และเสริมว่ำ “เห็นทีจอมโจรกลุ่มนี้ก็ไม่ได้เลวร้ำยเช่นนั้น”เหล่ำปีศำจที่ไม่เข้ำใจก็เห็นด้วยด้วยสัญชำติญำณ “นั่นน่ะสิช่ำงเมตตำมำกจริงๆ ไม่คร่ำเอำชีวิตทุกคนไป”“นั่นน่ะสิ หำกพวกเรำมีควำมสำมำรถเช่นนี้ อย่ำงน้อยก็ต้องบีบคุณชำยอวิ๋นที่สิบสองนี่และผู้อำวุโสส ำนักซำนเหอพวกนั้นให้ตำยวันข้ำงหน้ำจะได้ไม่ก่อปัญหำอีก”“จอมโจรเมตตำจริงๆ” เหล่ำปีศำจต่ำงทอดถอนใจท ำเอำแขกที่อยู่ในเหตุกำรณ์งงงัน กลับอดรู้สึกไม่ได้ว่ำจอมโจรไม่ได้โหดร้ำยมำกจริงๆ อย่ำงน้อยก็ไว้ชีวิตพวกเขำทุกคนไว้
ผู้ที่ผ่ำนเรื่องรำวเหล่ำนี้ใสก็ไม่ได้ยืนกรำนที่จะหวังเห็นเยี่ยนอวี๋ตำยแล้วนอกจำกนี้เมื่อข่ำวลือแพร่สะพัด ผู้ที่พูดตำมสิ่งที่ผู้อื่นพูดจะถูก‘ล้ำงสมอง’ อย่ำงรวดเร็วนี่ย่อมเป็นผลลัพธ์ที่เยี่ยนอวี๋ต้องกำรแต่เมื่ออวิ๋นเหลียนที่ปลอมตัวเป็นทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยระเบิดตนเอง พวกเขำก็สูญเสียเป้ำหมำยในกำร ‘ติดตำม’แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหำใหญ่อะไร เพรำะว่ำต้ำซือมิ่งในครำนี้พำครอบครัวปรำกฏขึ้นที่ยอดเขำถงซำนแล้ว“นำงมำแล้วหรือ” เดิมทีเยี่ยนอวี๋ยังคิดว่ำสำมีนำงสัมผัสถึงบำงอย่ำงสุดท้ำย ต้ำซือมิ่งกลับขมวดคิ้วพูดว่ำ “เหตุใด
