อวี๋กอดสามีนางแน่น รู้แก่ใจว่าในตอนแรกสามีต้องรู้สึกผิดโทษตนเอง และเสียใจอยู่นานเพราะการหายสาบสูญของเสี่ยวไป๋แต่อันที่จริงเยี่ยนอวี๋คิดมากไปเอง…หรงต้าซือมิ่งที่ ‘ความจำเลอะเลือน’ อันที่จริงเขาเพิ่งจำได้ว่าเจ้าแมวเหมียวมาผ่านด่านเคราะห์กับเขาก็ครานี้หลังจากที่เขาตื่นส่วนจิ่วอิง ก่อนที่จะเจอเสี่ยวไป๋ มันจำไม่ได้เลยด้วยซ ้าว่ามันยังมีสหายตัวน้อยจอมโง่ตัวนี้มาด้วย ช่างไร้หัวใจจริงๆทว่าจิ่วอิงที่ ‘ไร้หัวใจ’ จู่ๆ ก็เบิกตาทั้งสิบแปดดวงกว้าง “อุแว้”เยี่ยนอวี๋พุ่งความสนใจไปที่เขาทันที เพราะว่าเสียงร้องของจิ่วอิงกำลังเตือนให้ระวัง“ไม่มีอะไรหรอก” ต้าซือมิ่งที่ลูบหลังของภรรยาเบาๆ พลางส่งพลังจิตสัมผัสไปทางใต้ดิน เขาก็ ‘มัด’ หนูดำดินที่ไร้ซึ่งวิญญาณตัวหนึ่งออกมาจากใต้ดิน
“จิ๊ดๆ” หนูดำดินพยายามดิ้นหนี น่าเสียดายที่มันไม่สามารถขยับตัวได้เลยจิ่วอิงเองก็มุดออกมา “บัดซบ หนูธรรมดาตัวหนึ่งเองรึ”“ใช่หนูธรรมดา แต่เป็นปีศาจที่มีความสามารถซ่อนตัวเก่งเป็นพิเศษ” หรงอี้รู้จักตัวตนของผู้มาเยือนพลังโกลาหลในดวงตาของหนูดำดินสลายไปทันที มันขอร้องวิงวอนว่า “ข้าน้อยแค่มาส่งข่าวเท่านั้น ท่านอย่าทำอะไรข้าน้อยเลย”“ทำตัวลับๆ ล่อๆ” จิ่วอิงปราชิดตัวเข้าใกล้หนูดำดินทันทีหนูดำดินตัวนั้นตัวสั่น “ทะ ทะ ทะ ท่านราชา ข้าน้อยแค่ได้รับบัญชาให้มาส่งข่าวจริงๆ นะขอรับ แต่เมื่อครู่นี้ข้าน้อยยังไม่รู้ว่าพวกท่านคือจอมโจรที่สังหารปฐมราชิ
