สบร้อนจนร้องเสียงทารกออกมาด้วยสัญชาติญาณมารดามันเถอะ…เผ็ดจริงๆเผ็ดขึ้นสมองจิ่วอิงรู้สึกเผ็ดร้อนจนเกือบจะกัดอวิ๋นเหลียนไว้ไม่ได้
หากไม่ใช่เพราะความสามารถการกินมนุษย์ที่แข็งแกร่งทำให้อย่างไรก็ต้องกัดอวิ๋นเหลียนให้ได้ มันคงอ้าปากไปแล้วมารดามันเถอะเผ็ดเกินไปแล้ว โอ๊ยจิ่วอิงตาแดงเพราะความเผ็ด ถึงแม้ดวงตาของมันจะเป็นสีแดงอยู่แล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าทวารทั้งเจ็ดของจิ่วอิงกำลังพ่นไอร้อนเพราะความเผ็ดอย่างเห็นได้ชัด…เห็นได้ว่า ‘พลังหมาล่า’ ของเจ้าตัวน้อยน่าสะพรึงยิ่งนักหากไม่ใช่เช่นนี้ ตบะของอวิ๋นเหลียนคงไม่ร่วงลงไปอีกขั้นหนึ่งเพราะความเผ็ดแน่ พูดได้เพียงว่าสำเร็จก็เป็นเพราะเยี่ยนเสี่ยวเป่า‘ชะงัก’ ก็เป็นเพราะเยี่ยนเสี่ยวเป่าถึงอย่างไรจิ่วอิงรู้สึกเผ็ดจนนิ่งไปแล้ว ไม่สามารถเคี้ยวต่อไปได้เลย มันกำลังพักเพื่อคลายความเผ็ดที่ขึ้นสมองนั่นทันใดนั้น…ชิ้ว ชิ้ว ชิ้ว…ขณะที่เทพราชาหลัน เทพราชาชิง และเหล่าเทียนอ๋องตระกูลต่างๆ ทั้งสิบเอ็ดชั้นสวรรค์สถิตมาถึงก็เห็นปฐมราชินีคุนหลุนของพวกเขาถูกอสูรกัดอยู่ในปาก ร่างโชกเลือด
“ใต้เท้า!”“ปฐมราชินี!”“ให้ตายเถอะ ฆ่าพวกเขาซะ” เทพราชาหลันและเทพราชาชิงที่โมโหออกตัวก่อนผู้ใด พวกเขาฟันดาบลงไปที่จิ่วอิงแล้วเยี่ยนอวี๋ในครานี้ นางถูกทูตสวรรค์ฝ่ายขวา ‘กด’ ไว้ นางต้องสังเวยพลังขุนเขาและท้องทะเลออกมาอย่างต่อเนื่อง มิเช่นนั้น‘ดอกไม้’ ในมือของทูตสวรรค์ฝ่ายขวาจะทำลายมิติปริภูมินี้ไ
