ด้ทุกเมื่อถึงครานั้น… พวกเขาคงไม่ต้องคิดจะกลับไปแล้วจริงๆ เพราะว่าประตูมิติไม่สามารถเปิดได้ในที่ที่โกลาหลและพังทลายแห่งนี้ให้ตายเถอะเยี่ยนอวี๋ที่คิดถึงตรงนี้ แววตาที่นางมองทูตสวรรค์ฝ่ายขวาก็ล ้าลึกขึ้นกว่าเดิมมากส่วนเจ้าเหมียวสีขาว… มันถูกมือของเด็กน้อยที่กำลังโมโหบีบไว้แน่นเจ้าตัวน้อยเยี่ยนที่เพิ่งตื่นพบว่าเจ้าของของเจ้าเหมียวสีขาวคนนี้กำลังรังแกท่านแม่ของเขา ไม่โกรธสิแปลกเจ้าเหมียวสีขาวที่ถูกพาล มันกลับหดตัวนิ่งๆ อยู่ในมือของเด็กน้อยอย่างรู้งาน ไม่ขยับและไม่ร้อง พยายามทำตัวให้เป็นอากาศมากที่สุด กลัวจะถูกบีบตายไงเล่า เหมียว…
ทว่าเจ้านายของมันกลับมีเมตตา เขายื่นมือซ้ายออกไป พูดด้วยน ้าเสียงราบเรียบว่า “คืนเสี่ยวไป๋ให้ข้า ข้าจะหยุด”“ไม่ได้” คุณชายอวิ๋นที่สิบสองที่ตามมาได้ยินคำนี้พอดี เขาร้อนรนไปหมด “ทูตสวรรค์ฝ่ายขวา ท่านจะหยุดไม่ได้ เสด็จแม่ยังถูกกัดไว้อยู่ ต้องช่วยท่านนะขอรับ”น่าเสียดาย… ทูตสวรรค์ฝ่ายขวาไม่มองคุณชายอวิ๋นที่สิบสองเลยด้วยซ ้าส่วนเทียนอ๋องที่ถูกดาบเล่มใหญ่ของเม่ยเอ๋อร์ซัดจนถอยกรูดกลุ่มนั้น สีหน้าของพวกเขาย ่าแย่ยิ่งนัก ถึงอย่างไรเทียนอ๋องทั้งสิบสามท่านก็ไม่สามารถฝ่าดาบพายุหมุนไปได้ ช่างน่าอัปยศจริงๆ…ดังนั้น เทพราชาหลันจึงพูดอย่างจริงจังว่า “คุณชายสิบสองพูดถูก ทูตสวรรค์ฝ่ายขวา ท่านอย่าปล่อยพวกเขาไปโดยไม่สนใจใยดี มิเช่นนั้นปฐมราชินี… ”คำพูดที่เหลือเทพราชาหลันไม่ได้พูด แ
