เยี่ยนจื่อเยี่ยตื่นเต้นเล็กน้อย “น้องเขย?”“ตื่นแล้วหรือ” เยี่ยนชิงตำมมำเพรำะได้ยินเสียง เห็นได้ชัดว่ำเป็นห่วงลูกเขยมำกเทียนตี้คอยสัมผัสทั้งสองฝั่งต่อไป เขำพบว่ำควำมเร็วในกำรเริ่มเปิดใช้งำนค่ำยกลเหมือนกับว่ำจะช้ำลงกว่ำเดิมเพรำะกำรตื่นของอำจำรย์พ่อดอกบัวขำวคนนี้นี่มันผิดปกติมำกอำจำรย์พ่อจะตื่นแล้ว ค่ำยกลนั่นก็ควรจะเปิดใช้งำนเร็วขึ้นไม่ใช่หรือ เหตุใดกลับช้ำลงเล่ำ?เทียนตี้ไม่เข้ำใจ…เยี่ยนชิงที่เห็นสภำพของต้ำซือมิ่งที่ยังคงนอนอยู่ก็อดพูดเหน็บไม่ได้ว่ำ “ข้ำคิดว่ำตื่นแล้วเสียอีก แต่ยังไม่ตื่นหรอกหรือ เสียงดังเช่นนี้ ท ำอะไรกันน่ะ”เยี่ยนจื่อเยี่ยกลับตอบว่ำ “น่ำจะใกล้แล้วขอรับ”เทียนตี้ขมวดคิ้ว สัมผัสสถำนะของกำรเปิดใช้งำนค่ำยกลต่อไปคิดว่ำอำจจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ อันที่จริงสภำพของอำจำรย์พ่อดอกบัวขำวน่ำจะไม่มีผลกระทบต่อค่ำยกล
ทว่ำไม่ว่ำจะเป็นต้ำซือมิ่งหรือค่ำยกล เหมือนกับว่ำจะเงียบลงแล้วเทียนตี้ได้แต่อดทนเฝ้ำดูต่อไป…ในขณะเดียวกัน… เยี่ยนอวี๋ที่ยังอยู่ในยุคคุนหลุนก็สัมผัสได้ว่ำค่ำยกลของทำงฝั่งจักรวำลดั้งเดิมเริ่มเปิดใช้งำนแล้ว แต่ค่อนข้ำงช้ำคำดว่ำคงต้องใช้เวลำอีกประมำณครึ่งชั่วยำมเยี่ยนอวี๋ที่ลืมตำขึ้นอดพึมพ ำไม่ได้ “เหตุใดครั้งนี้จึงช้ำเช่นนี้นะ”หรือว่ำเป็นเพรำะนี่เป็นกำรเปิดใช้งำนครั้งที่สอง“เกิดอะไรขึ้นหรือ” จิ่วอิงที่ถำมเยี่ยนอวี๋เบำๆ ยังลูบเจ้ำตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยสำยตำของเยี่ยนอวี๋อ่อน
