โยนลงเพรำะลูกที่น่ำรักน่ำชัง น ้ำเสียงก็อ่อนโยนไร้ที่เปรียบ “น่ำจะต้องใช้เวลำอีกประมำณครึ่งชั่วยำม ประตูมิติจึงจะเปิด เรำต้องรอก่อน”“ไม่เป็นไร ติดต่อได้ก็พอ” จิ่วอิงสบำยใจ เขำกลัวว่ำจะหำทำงกลับไปไม่ได้ นั่นไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ คิดถึงประสบกำรณ์คลับคล้ำยเช่นนี้ เขำเคยผ่ำนมำก่อน และยังท ำให้เกิดจุบจบอันน่ำเจ็บปวดด้วยจิ่วอิงจึงมีบำดแผลในใจ กลัวเพียงจะกลับไปไม่ได้ ครำนั้น…จิ่วอิงที่ลูบเด็กน้อยอีกครั้ง ก็ตบหน้ำอกเบำๆ ด้วยสัญชำติญำณ“เสี่ยวเป่ำน่ำรักเช่นนี้ จะให้เขำเดินตำมรอยปู่เขำไม่ได้”
“อะไรหรือ” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้ำใจจิ่วอิงถ่มน ้ำลำยบอกว่ำ “ไม่มีอะไร ปู่จิ่วโรคประสำทก ำเริบน่ะ”“อ๋อ” เม่ยเอ๋อร์เข้ำใจแล้วว่ำที่แท้เจ้ำหมอนี่เป็นโรคประสำทนี่เองมิน่ำเล่ำจิ่วอิง “…”เหตุใดสำยตำของเม่ยเอ๋อร์ท ำให้เขำจิ่วอิงรู้สึกอึดอัดจังเลยนะเยี่ยนอวี๋กลับไม่ได้ถำมต่อไป เพียงแค่อุ้มเด็กน้อยที่นอนอยู่บนตักเข้ำมำในอ้อมแขน ในขณะเดียวกันก็สัมผัสประตูเขตแดนก่อนหน้ำนี้ นำงพบว่ำสิ่งมีชีวิตทยอยกันเข้ำมำแล้วทว่ำสิ่งมีชีวิตเหล่ำนี้ยังคงอยู่รอบนอก ยังไม่ได้เข้ำมำใกล้บริเวณศูนย์กลำง ถึงอย่ำงไรกฎของที่แห่งนี้ก็ค่อนข้ำงเก่ำแก่และวุ่นวำย ซึ่งส่งผลกระทบต่อพวกเขำมำกดังนั้นจิ่วอิงจึงเอ่ยขึ้นอย่ำงเข้ำใจเบำๆ ว่ำ “เท่ำที่เห็นสถำนกำรณ์ตอนนี้ ผู้ที่เข้ำมำไม่มีผลกระทบต่อเรำมำก ตรำบใดที่อวิ๋นเหลียนคนนี้ไม่สร้ำงปัญหำ เรำก็จะกลับไปได้
