ส ำเร็จ”“อืม” เยี่ยนอวี๋ก็คิดเช่นนี้ แต่เพื่อป้องกันปัญหำ นำงยังคงส่งเม่ยเอ๋อร์ไปส ำรวจคนเหล่ำนี้ ดูว่ำมีข่ำวส ำคัญอะไรที่ตกหล่นไปหรือไม่
ถึงอย่ำงไรอวิ๋นเหลียนก็อยู่ในละแวกนี้ พลังจิตใจที่เยี่ยนอวี๋แผ่ซ่ำนออกไปนั้นมีจ ำกัดมำก เพื่อป้องกันไม่ให้อวิ๋นเหลียนแตกตื่นเรื่องปลีกย่อยเหล่ำนั้นเยี่ยนอวี๋ไม่สำมำรถฟังและเห็นได้ชัดเจนจิ่วอิงกลับไม่ได้บ่นว่ำจะตำมเม่ยเอ๋อร์ไป แม้เขำจะอยำกออกไปเพื่อฉวยโอกำสกินคนก็ตำม แต่เขำวำงใจให้เยี่ยนอวี๋สองแม่ลูกอยู่ที่นี่เพียงล ำพังไม่ได้ ดังนั้นเขำจึงอดทนเฝ้ำมองอวิ๋นเหลียนต่อไปส่วนอวิ๋นเหลียน… นำงมีควำมเคลื่อนไหวจริงๆ ด้วยจิ่วอิงเตือนด้วยควำมระมัดระวังทันที “ยำยแก่นี่เหมือนกับว่ำก ำลังจะเลื่อนขั้นสมบูรณ์แล้ว ควำมผันผวนของพื้นที่โดยรอบและห่วงโซ่กฎเกณฑ์ ทุกอย่ำงเปลี่ยนไปแล้ว”“เห็นทีจะใช่” เยี่ยนอวี๋กอดเด็กน้อยไว้แน่น คิดถึงควำมเป็นไปได้ที่เลวร้ำยที่สุด นั่นก็คือ… ประตูมิติอำจจะถูกรบกวนเพรำะกำรเลื่อนขั้นของอวิ๋นเหลียนถึงอย่ำงไรอวิ๋นเหลียนก็เป็นปฐมรำชินีผู้สร้ำงของที่นี่ กำรเลื่อนขั้นของนำงส่งผลกระทบต่อมิติปริภูมิทั้งหมด เช่นนั้นประตูมิติที่ต้องใช้กฎมิติปริภูมิเป็นพื้นฐำนในกำรเปิดใช้งำนก็ต้องได้รับผลกระทบแน่นอนเมื่อคิดได้เช่นนี้…เยี่ยนอวี๋ตัดสินใจได้ว่ำ “ห้ำมให้นำงเลื่อนขั้น”
“ว่ำไงนะ” จิ่วอิงยังไม่ได้คิดลึกซึ้งเช่นนั้น จึงไม่ทันเข้ำใจเยี่ยนอวี๋อธิบำยว่ำ “หำกนำง
