ง่วงภำยใต้บรรยำกำศน่ำกังวลนี้จิ่วอิงจึงเริ่มกล่อมเขำนอน แต่เจ้ำตัวน้อยกลับชี้ไปที่ตักของท่ำนแม่ บอกว่ำจะไปนอนบนตักท่ำนแม่เขำจิ่วอิงจึงกล่อมว่ำ “ให้ปู่จิ่วอุ้มเจ้ำดีกว่ำนะ อย่ำรบกวนท่ำนแม่เจ้ำเลย”“หำววว…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำมองจิ่วอิงตำปริบสำยตำชวนเวทนำเช่นนี้ใครจะไปทนได้เล่ำ
ถึงอย่ำงไรจิ่วอิงก็ไม่สำมำรถปฏิเสธได้ ดังนั้นเขำจึงอุ้มเจ้ำตัวน้อยไปข้ำงกำยเยี่ยนอวี๋อย่ำงเบำมือเด็กน้อยลอยเข้ำไปในอ้อมอกของท่ำนแม่เขำ เมื่อหำที่ได้แล้วก็นอนลงไปรำวกับบัวลอยลูกหนึ่งเจ้ำเหมียวสีขำวถูกเขำกอดไว้ในอ้อมแขน กอดจนมันจ ำใจต้องนอนตำมไปด้วย“เจ้ำหมอนี่…” จิ่วอิงมองเด็กน้อยที่หลับไปทันที เมื่อมั่นใจแล้วว่ำเยี่ยนอวี๋ไม่ถูกเด็กน้อยรบกวน เขำก็วำงใจลงและสอดส่องรอบทิศต่อไปเยี่ยนอวี๋ในครำนี้นำงรู้สึกถึงกลิ่นอำยที่มำจำกยุคของนำงแล้วท ำให้นำงสัมผัสตำมไปอย่ำงทุ่มเทมำกขึ้นในขณะเดียวกัน…ณ จักรวำลดั้งเดิมในสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำหึ่งล ำแสงสีม่วงหม่นจำงๆ ปรำกฏขึ้นในค่ำยกลที่อินหลิวเฟิงนั่งขัดสมำธิอยู่แล้วอินหลิวเฟิงลืมตำทั้งคู่ขึ้นอย่ำงรู้สึกถึงได้ “นำยท่ำน?”
“ใช่ กลิ่นอำยขอนำยท่ำน เจ้ำรีบเปิดค่ำยกลเร็วเข้ำ” เทียนตี้ตอบอย่ำงแน่ใจหยวนสื่อเทียนจุนที่ติดตำมอยู่ข้ำงๆ เขำก็กล่ำวอย่ำงมั่นใจเช่นกันว่ำ “ใช่แล้ว กลิ่นอำยของปฐมรำชินี”ขณะที่อินหลิวเฟิงพยักหน้ำ เขำก็กระตุ้นค่ำยกลอย่ำงไม่รีรอหึ่ง หึ่ง…ทันทีที่พลังจิตใจของอินหลิวเฟิงพุ่งเข้ำ
