แมวเหมียวสีขาวมองเด็กน้อยทานข้าวตาปริบ ท่าทางกำลังบอกว่า ‘ข้าก็หิวมาก’ และยังรู้สึกเสียดายสมบัติที่เทกระจาดไปเหล่านั้นเหมียวๆ…เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็สั่งว่า “เม่ยเอ๋อร์ ป้อนข้าวต้มให้แมวตัวนี้ด้วย”“เมี๊ยว” เจ้าแมวเหมียวสีขาว ‘ลุกขึ้นยืน’ ทันที และยังยื่นมือให้เยี่ยนอวี๋จับ จากนั้นก็กระโดดไปข้างหน้าเม่ยเอ๋อร์ ร้อง เมี๊ยวๆ รอนางป้อนแล้วจิ่วอิงเห็นดังนั้นก็กลอกตา “เจ้าก็ไม่เลือกกินเลย สมองกินได้ข้าวต้มก็กินได้ ข้าน่ะทำไม่ได้หรอก…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จิ่วอิงก็มองเยี่ยนอวี๋ตาปริบ “ภรรยาอี้เอ๋อร์ ให้ปู่จิ่วออกไปกินคนก่อนได้หรือไม่ เดี๋ยวค่อยเจอกัน?”“บังอาจ” เม่ยเอ๋อร์โต้กลับทันที “เจ้าอย่าอาศัยว่าตนมีอายุมากกว่ามารังแกคุณหนูใหญ่ เจ้าออกไปกินคนตอนนี้จะทำลายแผนการของคุณหนูใหญ่ คนของคุนหลุนซวีก็จะรู้ว่าพวกเรายังอยู่ในเมือง”“รู้ก็รู้ไปสิ จะเป็นอะไรไป” จิ่วอิงคิดว่าไม่ใช่ปัญหา แต่เขายังคงนั่งดื่มชาอยู่ที่เดิม…น่าเวทนาจริงๆ ราชาอสูรที่ดุร้ายเช่นเขากลับกำลังดื่มชา?จิ่วอิงเองก็ไม่รู้ว่าตนเองกลายเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไร…นี่ไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเขา เขายังคงอยากกินคน ไม่สนว่าจะเป็นคนบริสุทธิ์หรือไม่ แค่อยากกินเดิมทีคิดว่ามาถึงยุคคุนหลุนซวีแล้วจะได้กินคน สุดท้าย…คิดไว้อย่างสวยงาม ความเป็นจริงช่างโหดร้ายจิ่วอิงที่อุ้มทารกน้อยในอ้อมอก สีหน้าอมทุกข์เศร้าสลด…“อิงอิง?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเสียสละเวลาอันมีค่าเ
