รียกเขา เขายังลูบรอยบากบนใบหน้าของจิ่วอิง และยังจูบด้วยปากที่เปียกชื้นเบาๆจิ่วอิงยิ้มแป้น “ทำไมหรือ หน้าอิงอิงสวยหรือ”
“สวย” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดเสร็จก็หันไปกลืน ‘ข้าวต้มรวมมิตร’ ที่ท่านแม่เขาป้อนให้ ข้างในนั้นมีทุกอย่างจริงๆ วัตถุดิบมาจากท้องพระคลังฝ่ายในของตำหนักสวรรค์หยางเตี๋ยอีในครานี้ยังไม่รู้ว่าพวกเขาไม่เพียงปล้นท้องพระคลังหลวง ท้องพระคลังฝ่ายในก็ถูกปล้นแล้วอีกทั้งคนที่ปล้นท้องพระคลังหลวงคือจิ่วอิงและเม่ยเอ๋อร์ คนที่ปล้นท้องพระคลังฝ่ายในคือเยี่ยนอวี๋เองสมบัติที่โยนออกไปนั้น สำหรับปฐมราชินีเยี่ยนแล้ว ไม่มีค่าอะไรเลยทว่า…“เสี่ยวไป๋คุ้นเคยกับตำหนักสวรรค์ดีนี่” เยี่ยนอวี๋ที่ป้อนเด็กน้อยเหลือบมองเจ้าแมวเหมียวอีกครั้งจิ่วอิงมีความสุข “มันคุ้นเคยกับทุกสถานที่ที่ซ่อนสมบัติ”“เหมียว?” เจ้าเมียวสีขาวมองจิ่วอิงทันที มันรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่รู้จักมันดีเกินไปแล้ว นอกจากนี้เหมือนกับว่าจะคุ้นตามากเลยแล้วก็… เจ้าตัวน้อยก็ดูคุ้นตามากเช่นกันเจ้าเหมียวสีขาวที่กำลังคิดเช่นนี้มันก็ไม่กิน ‘ข้าว’ แล้ว มันมองเยี่ยนเสี่ยวเป่านิ่ง ยิ่งมองยิ่งรู้สึกคุ้น แต่เหมือนกับว่ามันจะเพิ่งเคยเจอคนกลุ่มนี้ครั้งแรกเอง เหมียว…
เจ้าเหมียวสีขาวที่ไม่เข้าใจเกาศีรษะ ร้อง ‘เหมียวๆ’ สองสามครั้งจิ่วอิงเองก็มองเจ้าเหมียวสีขาว มั่นใจว่า “เสี่ยวไป๋ถูกประตูหนีบศีรษะจริงๆ ด้วย จำอะไรไม่ได้เลย”“เหมียว” เจ้าเหมียวสีขาวร้องใส่จิ่วอิงอ
