สียงแมวก็ออกมำทันที หำกพวกเขำเข้ำไปในวัง ต้องเดินสวนกับข้ำแน่นอน แต่ข้ำไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย คงจะหนีไปแล้ว”“คงหนีไปแล้วแน่ๆ” เทพรำชำหลันถอนหำยใจ “ท่ำนทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยท่ำนเป็นบุคคลในยุคเดียวกับปฐมรำชินี ในสิบสองชั้นสวรรค์นี้ นอกจำกปฐมรำชินีแล้ว ผู้ใดจะหลบหลีกประสำทสัมผัสของท่ำนและเดินผ่ำนท่ำนไปได้เล่ำ”“ไม่มี” เทพรำชำชิงและเทียนอ๋องท่ำนอื่นๆ ตอบพร้อมกันหยำงเตี๋ยอีเองก็คิดว่ำควรเป็นเช่นนี้ นำงจึงพยักหน้ำกล่ำว “พวกเจ้ำไปค้นสองฝั่งของรำชวัง ข้ำจะเฝ้ำที่นี่ จะไม่ปล่อยให้จอมโจรไปถึงตัวปฐมรำชินีได้”“ขอรับ ท่ำนทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำย” เทพรำชำหลันและชิงพำคนแยกย้ำยกันค้นสองฝั่งหำรู้ไม่ว่ำ… ปฐมรำชินีเยี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตที่หยำงเตี๋ยอีไม่สำมำรถรู้สึกถึงได้ นำงพำคนของนำงเดินผ่ำนหยำงเตี๋ยอีเข้ำไปในต ำหนักหลักอวิ๋นติ่งแล้ว นอกจำกนี้นำงในบัดนี้ยังไปถึงต ำหนักฝ่ำยในโดยที่หยำงเตี๋ยอีไม่รู้สึกถึงควำมผิดปกติใดๆ
จิ่วอิงได้ใจจิ๊ปำก “จิ๊ จะว่ำไปแล้วทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยนี่อยู่ในระดับเดียวกับหยวนสื่อเทียนจุนแล้ว น่ำเสียดำยที่ยังคงอ่อนเกินไป”เม่ยเอ๋อร์ยังคงมองข้ำงหลังอย่ำงตื่นตัว มือข้ำงหนึ่งยังก ำดำบเล่มใหญ่ไว้แน่นส่วนเด็กน้อยที่ถูกเยี่ยนอวี๋อุ้มอยู่ในอ้อมอก เขำและแมวเหมียวสีขำวในอ้อมอกของเขำยังคงปิดปำกตนเองไว้เหมือนกัน และยังคงไม่กล้ำขยับตัวเยี่ยนอวี๋จึงปลอบเด็กน้อยพลำงสัมผัสไปรอบข้ำง ครั้นก ำลังจะเดินผ่ำนประตูบำน
