้องเช่นกัน แต่เมื่อนำงมำถึง บริเวณนี้ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตน่ำสงสัยใดๆ แล้วซึ่งหมำยควำมว่ำ จอมโจรที่เทียนอ๋องหลันรำยงำนได้จำกไปแล้วไม่สิ… ก็ไม่ถูก
หยำงเตี๋ยอีที่จู่ๆ หันหลังมองเข้ำไปในพระรำชวัง นำงก็พยำยำมเงี่ยหูฟังไปยังด้ำนใน น่ำเสียดำยที่นำงยังคงไม่พบสิ่งแปลกปลอมใดๆทว่ำแม้จะได้ยินอะไร หยำงเตี๋ยอีก็หำยตัวไปต ำแหน่งที่ตนเองเงี่ยหูฟังอย่ำงรวดเร็วแล้วท ำเอำแมวเหมียวน้อยสีขำวที่เพิ่งเคลื่อนตัวไปไม่นำนตกใจเบิกตำกว้ำง มันไม่กล้ำหำยใจยิ่งกว่ำเดิม เกือบจะหลุดร้องเหมียวออกมำแล้วเด็กน้อยก็หดตัวลงอย่ำงหวำดกลัว เยี่ยนอวี๋ลูบปลอบเบำๆ เพื่อบอกเด็กน้อยว่ำไม่ต้องกลัวจิ่วอิงยกนิ้วโป้งให้เยี่ยนอวี๋เงียบๆ รู้สึกว่ำภรรยำอี้เอ๋อร์คนนี้มีไหวพริบดีมำก หำกนำงไม่ได้เคลื่อนตัวขณะที่สตรีสวมหน้ำกำกคนนั้นเบี่ยงเบนควำมสนใจไปที่สวะกลุ่มนั้น ตอนนี้พวกเขำคงถูกจับแล้วถึงแม้จะถูกจับตัวก็ไม่เป็นไร แต่พวกเรำอยู่ต่อหน้ำต่อตำพวกโง่เหล่ำนี้แท้ๆ แต่พวกเขำกลับจับไม่ได้ก็สนุกดีเหมือนกัน…เหล่ำเทียนอ๋องที่ไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้นจึงถำมขึ้นว่ำ “ท่ำนทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำย ท่ำนเป็นอะไรไปหรือ”หยำงเตี๋ยอีส่ำยศีรษะ “อำจะเป็นเพรำะข้ำคิดมำกไปเอง จอมโจรเหล่ำนั้นอำจจะไหวตัวทันและหนีไปที่อื่นตั้งแต่ที่ส่งเสียงดังแล้ว”
“เดิมทีท่ำนสงสัยว่ำพวกเขำหนีเข้ำไปในรำชวังแล้ว?” เทพรำชำหลันจับประเด็นได้หยำงเตี๋ยอีก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ใช่แล้ว แต่หลังจำกที่ข้ำได้ยินเ
