เจ้าจะเป็นมหาเทพหรือเซียน หรือเป็นเพียงทหารสวรรค์ชั้นผู้น้อยก็ไม่ยกเว้นเหลือเพียงคุณชายอวิ๋นที่สิบสองและมหาเทพท่านหนึ่งยืนข้างกายเยี่ยนอวี๋อย่างอ่อนแอไม่กล้าขยับตัวโจวปิน “…”เขาที่หน้าบวมเป็นศีรษะสุกรและเข่าเจ็บแปลบตะลึงงันไปหมดส่วนเทียนอ๋องที่เหลือทั้งสี่ พวกเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าโจวปิน พวกเขาถูกตบจนนิ่งงันไปหมดทว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น จิ่วอิงเห็นคนไม่น้อย ทำท่าจะกลายร่างกลับไปร่างเดิมเพื่อกินคนทว่า… เยี่ยนอวี๋เอ่ยขึ้นว่า “ปู่จิ่ว เราไปกันเถอะ”“ไม่ไปได้หรือไม่” จิ่วอิงไม่เต็มใจเยี่ยนอวี๋กลับพาตัวจิ่วอิงและเม่ยเอ๋อร์หายตัวไปทางจุดหมายปลายทางที่นางสัมผัสได้อย่างไม่ชักช้าจิ่วอิง “…”รู้เช่นนี้เมื่อครู่ตอนที่จัดการพวกเขาก็กินไปด้วยเลยดีกว่า
มารดามันเถอะหากไม่ใช่เพราะคำนึงถึงร่างคนกินคนอาจจะทำให้เสี่ยวเป่าตกใจ เขาคงกินไปนานแล้วน่าโมโหจริงๆ สู้เสียเปล่า เสียใจ จิ่วอิงน้อยใจแล้วนะทว่าสิ่งที่มันไม่รู้คือ ทันทีที่พวกเขาจากไป กองกำลังสวรรค์ก็มาถึงที่เกิดเหตุมากกว่าเดิม มิเช่นนั้นมันคงกระอักเลือดจริงๆ นี่เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่จริงๆ กองกำลังสวรรค์อีกกลุ่มหนึ่งและเทียนอ๋องที่เพิ่งเร่งเดินทางมาถึง พวกเขาก็ต้องตกใจกับสภาพที่เกิดเหตุ “คุณชายอวิ๋นที่สิบสอง?”“โจวปิน ถังชั่น นี่พวกเจ้า…” กองหนุนไม่รู้จะพูดอย่างไรดี พวกเขาเองก็ตะลึงไปหมดแล้วคุณชายอวิ๋นที่สิบสองยิ้มเจื่อน “พวกเราเจอของแข็งเข้า
