นคุนหลุนก็ได้เห็นหนึ่งในห้าเอกอัครราชทูตแล้ว การประลองนี้ไม่เลวเลย”
“เรื่องมันบานปลายไปใหญ่แล้ว ไม่รู้ว่าฮูหยินน้อยผู้งดงามท่านนี้มาจากไหนกัน ลูกน้องยังหยิ่งผยองแข็งกร้าวเช่นนี้”…การปรากฏตัวของโจวปินทำให้เหล่าผู้คนตื่นเต้นจนหน้าแดงพวกเขาไม่แทะเม็ดแตงโมกันแล้ว พากันมองโรงน ้าชาที่ ‘ซอมซ่อ’กลัวว่าจะพลาดฉากสนุกๆ ไปเถ้าแก่โรงน ้าชาเองก็รู้สึกตื้นตันมาก “ต่อไปโรงน ้าชาของเราตั้งป้ายไว้ให้เห็นด้วยว่าคุณชายอวิ๋นที่สิบสองและเอกอัครราชทูตโจวปินเคยมาดื่มชาที่โรงน ้าชาของเรา”“นายท่าน เช่นนี้คงไม่ค่อยดี” ผู้ดูแลโรงน ้าชากล่าวตรงไปตรงมา“คนเขาไม่ได้ดื่มชาเสียหน่อย”“เจ้าทึ่ม” เถ้าแก่ไม่สนใจผู้ดูแล เขาเริ่มวางแผนว่าจะขยายโรงน ้าชาอย่างไรแล้วโจวปินในครานี้ เขาเองก็มองจิ่วอิง แต่ยังไม่ได้พูดอะไรจิ่วอิงถลึงตามอง “ทำไม จะแข่งว่าใครตาโตกว่าหรือ” เช่นนั้นต้องแปลงร่างกลับไปร่างเดิมหรือไม่ เพราะว่าดวงตาสิบแปดดวงได้เปรียบกว่า“ตบะของท่านไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ก็ต้องรู้ว่าที่นี่คือคุนหลุนซวี”โจวปินเตือนเสียงขรึม
“ข้าเพิ่งรู้แล้วทำไมรึ แล้วจะด่าภรรยาอี้เอ๋อร์ของเราซี้ซั้วเช่นนี้ได้หรือ” จิ่วอิงคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายถูกต้อง เขายืดตัวตั้งตรงโจวปินยิ้มเย็นชา “ท่านรู้ว่าข้าไม่ได้หมายความเช่นนี้ คนรุ่นหลังไม่รู้ความย่อมมีผู้อาวุโสในตระกูลสั่งสอน มิใช่ธุระกงการของท่าน”“ผู้อาวุโสนางปล่อยตามใจนาง แต่ข้าไม่ตามใจหรอกนะ ข้าจะตี
