จะทำไม” จิ่วอิงพูดพลางยังเดินเข้าใกล้โจวปินก้าวหนึ่ง “เจ้าก็อย่ามาทำตัวแปลกๆ กับข้า วันนี้ข้าขอลั่นวาจาไว้ว่า หากนังลูกผสมนี่ไม่ขอโทษ ข้าจะตีอีก”“ในเมื่อพูดด้วยดีๆ ไม่ได้ ก็คงต้องใช้กำลังบังคับ” โจวปินแสดงแววตาโมโห รู้สึกว่าชายผู้มีรอยบากคนนี้เหิมเกริมเกินไปแล้ว จู่ๆ ก็มือคันอยากจะต่อยสักทีทว่า… เยี่ยนอวี๋เอ่ยขึ้นว่า “ท่านทูตโจวใช่หรือไม่”“ใช่แล้ว ทำไมหรือ ฮูหยินน้อยจะ…” โจวปินคิดว่าฮูหยินน้อยจะขอโทษ รู้จักวางตัวดี ครั้นกำลังจะเปลี่ยนคำพูดน่าเสียดาย… เยี่ยนอวี๋พูดแทรกขึ้นว่า “ท่านก็ถือว่าเป็นผู้รู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ท่านคิดว่าข้าผิดหรือ” ความหมายโดยนัยคือพวกเจ้าเล่นลูกไม้อะไร ข้ารู้หมดโจวปินชะงักเล็กน้อย “ฮูหยินน้อยมีผู้ใดเป็นอาจารย์ มาจากสำนักใด”
“ข้าเป็นผู้ฝึกตนอิสระไร้สังกัด” เยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อยพลางกล่าว“พวกท่านมาถึงก็จะให้ข้าขอโทษพวกท่านเพียงเพราะข้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระ ไม่มีผู้หนุนหลัง คนซื่อสัตย์เมื่อถูกบีบคั้นสุดทางจะกัดคนเอาได้”“ใช่แล้ว” จิ่วอิงพูดเท้าเอว ตอนนี้ข้าก็คือคนซื่อสัตย์คนนั้นเองการกระทำที่ไร้ยางอายเช่นนี้… ทำเอานายท่านซั่งกวนโมโหจนอยากจะปิดกั้นตนเองแล้ว คนซื่อสัตย์หรือ ฮึถึงอย่างไรนายท่านซั่งกวนที่ทนไม่ได้อีกต่อไปก็ลงมือกับเยี่ยนอวี๋ในทันที เขาถือโอกาสลงมือขณะที่จิ่วอิงยืนข้างหน้าโจวปินและมหาเทพอีกสองท่านกำลังมองเม่ยเอ๋อร์เขาอยากจะรู้ว่าเมื่อสองแม่ลูกจอมโจรนี
