้าคนนี้?สายตานั้น… ผิดแปลกอย่างเห็นได้ชัด แต่คุณชายอวิ๋นที่สิบสองพูดเชื้อเชิญว่า “หากฮูหยินน้อยอยากได้จริงๆ ลองมาหารือกันที่โรงน ้าชาดีหรือไม่”เยี่ยนอวี๋มองตามทิศทางที่มือของชายหนุ่มผายไป นางเห็นโรงน ้าชาแห่งหนึ่งตามคาด จึงไม่ได้ปฏิเสธ “เชิญ”“เชิญ” คุณชายอวิ๋นที่สิบสองให้เยี่ยนอวี๋เดินนำไปก่อน ส่วนเขาก็หันไปมองหญิงสาวข้างกาย “ฉิงเอ๋อร์ เจ้ากลับไปก่อน”“ได้อย่างไร” ซั่งกวนฉิงย่อมปฏิเสธ ยังอดพูดไม่ได้ว่า “คุณชายสิบสอง ท่านพ่อข้าได้ขอให้ปฐมราชินีหมั้นหมายฉิงเอ๋อร์กับท่านแล้วท่าน…”
“ข้ารู้ ที่จริงวันนี้ที่ข้ามาพบเจ้าก็เพราะข้าจะบอกเจ้าว่า เจ้าไม่เหมาะสมกับข้า ส่วนเรื่องแมวตัวนี้ หากเจ้าชอบ วันหลังข้าจะหาอีกตัวหนึ่งให้เจ้า” ขณะที่คุณชายอวิ๋นที่สิบสองพูด เห็นได้ชัดว่าเขาปิดกั้นผู้คนที่รายล้อมไว้ถึงอย่างไรหมู่คนที่รายล้อมก็ไม่ได้ยินอะไรเลย เห็นเพียงสีหน้าของซั่งกวนฉิงย ่าแย่ขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายร้องไห้ออกมา แค่เห็นก็รู้ว่ามีเรื่องให้ซุบซิบซั่งกวนฉิงที่กำลังร้องไห้จริงๆ นางก็กรีดร้องโวยวาย “เพราะอะไรเมื่อครู่นี้ยังดีๆ อยู่เลย มาบอกว่าไม่เหมาะสมตอนนี้ เพราะว่าชอบสตรีนางนั้นหรือ ท่านบ้าไปแล้วหรือ นั่นเป็นหญิงที่แต่งงานแล้ว ลูกก็มีแล้ว หรือว่าท่านจะเป็นพ่อเลี้ยงให้เด็กคนนั้น? ท่าน…”“หุบปาก” คุณชายอวิ๋นที่สิบสองน ้าเสียงไม่สบอารมณ์ “ซั่งกวนฉิง เห็นแก่บิดาของเจ้า ข้าจึงคุยด้วยดีๆ”ซั่งกวนฉิงที่ฟั
