งน ้าเสียงออกว่าคุณชายอวิ๋นที่สิบสองโมโหก็ตั้งสติได้รู้ว่าสิ่งที่ตนพูดเมื่อครู่นี้ไม่เหมาะสม จึงลดตัวลงทันที “ขอโทษคุณชายสิบสอง ฉิงเอ๋อร์เสียมารยาทเอง ฉิงเอ๋อร์แค่อิจฉา พูดจาเหลวไหล ท่านได้โปรดอภัย”คุณชายอวิ๋นที่สิบสองสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดด้วยน ้าเสียงปกติว่า “ข้าเองก็มีส่วนผิด เรื่องนี้ถือว่าหายกัน ฉิงเอ๋อร์เจ้ากลับจวนไปก่อน เรื่องของเจ้าและข้าไว้คุยกันวันอื่น”
“ข้าไม่กลับ ท่านให้ข้าตามท่านเถอะนะแล้วก็เจ้าแมวเหมียวตัวนี้ท่านให้ข้าแล้ว แม้จะต้องมอบให้ผู้ใดก็ต้องเป็นข้ามอบให้ ข้าไม่ต้องการให้ท่านหาตัวใหม่ให้ข้า” ซั่งกวนฉิงกล่าวอ้อนวอนคุณชายอวิ๋นที่สิบสองขมวดคิ้วเล็กน้อย “เช่นนั้นเมื่อเจ้าตามข้าเข้าไปแล้วอย่าโมโหอีก ฮูหยินน้อยท่านนี้มีกลิ่นอายไม่ธรรมดา จะทำให้นางโมโหมิได้”“รู้แล้ว ข้ารับรองว่าจะเชื่อฟัง” ซั่งกวนฉิงกล่าวอย่างอ้อนช้อยและน่ารักด้วยรูปโฉมโนมพรรณสวยงามของซั่งกวนฉิงแสดงท่าทีอ่อนช้อยและน่ารักเช่นนี้ยังคงทำให้ผู้ชายไหวหวั่น อย่างน้อยสีหน้าของคุณชายอวิ๋นที่สิบสองก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขายื่นมือออกไปขยี้ศีรษะของซั่งกวนฉิงเบาๆ “เจ้านี่นะ ถูกตามใจจนเอาแต่ใจตั้งแต่เล็ก”ซั่งกวนฉิงก้มศีรษะลงและออดอ้อนทันที “คุณชายสิบสองเช่นนั้นท่านอย่าปฏิเสธคำร้องขอของท่านพ่อข้าได้หรือไม่ ข้ารู้ว่าท่านชอบพี่ซานซาน แต่ข้าก็เต็มใจเป็นภรรยาท่านอยู่ดี”“นั่นก็ต้องดูความเห็นของซานเอ๋อร์ก่อน อีกอย่าง
