วี๋จูบเด็กน้อยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เราจะได้กลับไปดูแลท่านพ่อเจ้าแล้ว ดีใจหรือไม่”“ดีใจ…” เยี่ยนอวี๋ตอบพลางยิ้มตาหยี และยังชูมือน้อยๆ ของตนขึ้น เมื่อมองไปที่ข้อมือของตนเอง…เด็กน้อยส่งเสียง “อ้ะ” ออกมาทันที เพราะเขาพบว่าแสงวิบวับบนข้อมือของเขาหายไปแล้วนี่มัน… เยี่ยนอวี๋ก็เห็นแล้ว นางยังมองไปที่มือของตนเอง พบว่าของตนเองยังอยู่เด็กน้อย “…”เขาเบะปากทำท่าจะร้องไห้แต่เยี่ยนอวี๋มีลางสังหรณ์ไม่ดี นางกอดเด็กน้อยไว้แน่น “เสี่ยวเป่าจับแม่ไว้แน่นๆ”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังไม่ได้สติ เขาก็จับท่านแม่เขาแน่นด้วยสัญชาติญาณแทบจะในเวลาเดียวกัน…
วิ้งประตูแห่งกาลเวลาหายไปแล้วจู่ๆ ก็หายไปเยี่ยนอวี๋เหยียบอยู่กลางความว่างเปล่ามืดมิดซู่พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงของความว่างเปล่าและกฎแห่งการทำลายล้างต่างมิติจู่โจมเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกทันที แต่แทบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง…วิ้งแสงสีม่วงอร่ามชั้นหนึ่งไหลออกมาจากร่างกายของเด็กน้อย ปกคลุมสองแม่ลูกและเม่ยเอ๋อร์ไว้จากนั้น…“อ้ะ”เด็กน้อยรู้สึกเพียงมีประกายแวววาวมากมายหมุนอยู่ต่อหน้าเขาหมุนจนเขาเวียนหัวและง่วงนอนเยี่ยนอวี๋ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน นางกอดเด็กน้อยในอ้อมอกไว้แน่นกว่าเดิม
เม่ยเอ๋อร์ที่เกือบจะตั้งสติไม่ได้เนื่องจากอาการเวียนศีรษะ นางก็เห็นเป็นภาพเลือนลางว่ามือของตนเองจู่ๆ ถูกศีรษะข้างหนึ่งของจิ่วอิงคาบไว้จากนั้น…ตูมทั้งสามคนและจิ่วอิงร่วงลงอย่างรวดเร็
