วเพียงแค่ครู่หนึ่ง… เยี่ยนอวี๋ที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกวิงเวียนอยู่นั้นจู่ๆก็รู้สึก ‘มั่นคง’ส่วนจิ่วอิง ด้วยความหูไวของมัน มันได้ยินเสียงคนแล้ว จากนั้นมันก็รีบกลายร่างเป็นร่างมนุษย์ทันทีในขณะเดียวกัน…“ดูสิ”“พวกเขาเป็นอะไรกันนะ”“ค่ายกลเคลื่อนย้ายเกิดปัญหาจึงตกลงมาหรือ”“มาจากไหนกัน การแต่งกายดูหรูหรามาก คงเป็นคนตระกูลสูงศักดิ์สินะ”
เสียงวิพากวิจารณ์ดังเซ็งแซ่ขึ้นข้างหูเยี่ยนอวี๋ ทำให้นางตั้งสติตนเองก่อนจะมองไปรอบๆ นางเห็นคนจำนวนหนึ่งกำลังมุงดูอยู่ตามคาดเยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตั้งใจดู แต่คลำหาเด็กน้อยก่อน “เสี่ยวเป่า?”“อ้ะ?” เด็กน้อยที่ดวงตายังหมุนติ้วอยู่บอกว่าตนเองยังวิงเวียนมาก ท่าทางห่อเหี่ยวเยี่ยนอวี๋จับเส้นชีพจรของเด็กน้อย เมื่อมั่นใจแล้วว่าเด็กน้อยไม่เป็นอะไรจึงจูบแก้มของเด็กน้อยเบาๆพลางลูบศีรษะของเขา “ไม่เป็นไรแล้วนะ”เด็กน้อยที่ดูห่อเหี่ยวถูกลูบจนง่วงนอน เขาก็หาวอีกครั้ง ครั้นกำลังจะหลับตานอน ทว่า…“เมี๊ยววว” เสียงแมวร้องดังขึ้น ในครานี้ เด็กน้อยหันไปมองตามเสียง อยากเห็นว่าตัวอะไรที่กำลังร้องเหมียวจิ่วอิงเองก็ ‘สะดุ้ง’ มองไปรอบๆ เพราะว่าเขารู้สึกว่าเสียงร้องนี้คุ้นหูมาก ทำให้เขานึกถึงเจ้าเหมียวสีขาวที่เดิมทีต้องมาผ่านด่านเคราะห์กับอี้เอ๋อร์พร้อมเขาจากนั้นจิ่วอิงก็เห็นแมวสีขาวตัวหนึ่งจริงๆ ฝ่ายหลังเดิมทีนอนอยู่บนไหล่ของสตรีคนหนึ่ง แต่ตอนนี้มันลุกยืนขึ้นเนื่องจากสายตาของเด็กน้อยและจิ่วอิง
