เจ้าแมวน้อยมีขนาดใหญ่เพียงฝ่ามือเท่านั้น ดวงตาสีเขียวบริสุทธิ์ดุจธารน ้า ดูมีชีวิตชีวามาก แวบแรกที่จิ่วอิงเห็น มันก็รู้สึกว่าต้องเป็นเจ้าเหมียวตัวนั้นแน่นอน“อ้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็สดใสขึ้นมาทันที และยังชี้ไปที่แมวสีขาวตัวน้อยนั่นเยี่ยนอวี๋เองก็เห็นแมวตัวนั้นแล้ว และยังคิดถึงแมวเหมียวตัวน้อยงดงามที่เหมือนกับว่าสามีนางเคย ‘อัญเชิญ’ ออกมาเมื่อครั้นอยู่ตี้ชิวนางจึงถามจิ่วอิง “แมวตัวนี้เป็นของสามีหรือ”“อาจจะ…” จิ่วอิงไม่ค่อยมั่นใจ เพราะว่าสายตาที่เจ้าแมวเหมียวมองมาดูแปลกมาก “ไม่รู้ว่าสูญเสียความทรงจำไปแล้ว หรือว่าถูกหลอกอีกแล้ว ไม่เห็นว่ามันจะโถมเข้ามา”“มันมาไม่ได้” เยี่ยนอวี๋กลับรู้ “ผนึกที่เท้าของมันสกัดกั้นมันไว้”“แต่สายตานั่นก็แปลกๆ นะ” จิ่วอิงยังคงรู้สึกแปลกอยู่ดี“นอกจากนี้หากเป็นเสี่ยวไป๋จริงๆ ข้าไม่คิดว่าจะมีผนึกอะไรสามารถควบคุมมันไว้ได้ นอกจากว่ามันอยากจะลวงสตรีคนนี้”“มันชื่อเสี่ยวไป๋หรือ” เยี่ยนอวี๋ถามอย่างประหลาดใจอีกครั้ง“ตามสามีมาผ่านด่านเคราะห์เหมือนปู่จิ่วหรือ”“เฮ้อ ภรรยาอี้เอ๋อร์ ข้ายังไม่แน่ใจเลยว่าใช่เสี่ยวไป๋หรือไม่ เหตุใดเหมือนกับเจ้ามั่นใจเช่นนี้เล่า” จิ่วอิงรู้สึกประหลาดใจมาก
เยี่ยนอวี๋ยิ้มไม่พูดไม่จา แต่นางกลับเดินไปหาสตรีคนนั้นแล้วส่วนเด็กน้อยก็เอาแต่มองแมวเหมียวของฝ่ายตรงข้าม“แม่นาง” เยี่ยนอวี๋เรียกเจ้าของแมวทว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้หยุดเดิน ยังเดินหน้าต่อไปพร้อม
