ซู่อักษรค่ายกลสีม่วงทองที่สว่างขึ้นอย่างต่อเนื่องพุ่งขึ้นกลางอากาศวิ้งเหนือจักรวาลดั้งเดิมปรากฏ ‘หลุม’ ตรงกลางมีสีดำบริสุทธิ์ รอบๆประกายแสงสีขาวเหมือนกับ… ‘สภาพ’ ที่ต้าซือมิ่งเป็นอยู่ในตอนนี้มากเยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็พาเด็กน้อยเข้าไปในค่ายกล“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์” เดิมทีเยี่ยนชิงจะไปจับบุตรสาวไว้ คิดว่าแม้แต่ช่วงเวลาสุดท้ายก็ไม่ได้จับมือบุตรสาวเพื่ออวยพรหรือกำชับสักคำสองคำเลยแต่ค่ายกลที่สว่างขึ้นนั่นเห็นได้ชัดว่าปฏิเสธการเข้าถึงของคนภายนอก นอกจากสองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ ดังนั้นมือของเยี่ยนชิงจึงยื่นเข้าไปไม่ได้เยี่ยนอวี๋หันกลับไปมองท่านพ่อเจ้าน ้าตา “ท่านพ่อโปรดวางใจลูกจะพาเสี่ยวเป่ากลับมาอย่างปลอดภัย”
“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์วางใจ แม่จะดูแลท่านพ่อเจ้าให้ดี” จางอวิ๋นเมิ่งจับมือของสามีไว้แน่น นางมองบุตรสาวนิ่ง “ต้องรีบกลับมาพร้อมเสี่ยวเป่านะ”เยี่ยนจื่อเยี่ยเองก็พูดว่า “พี่ใหญ่จะช่วยเจ้าดูแลน้องเขยเอง”เยี่ยนอวี๋พยักหน้า ร่างของนางค่อยๆจางไป“น้อมส่งนายท่าน ขอให้นายท่านกลับมาพร้อมชัยชนะ” ทวยเทพรวมถึงตี้จวิ้นพากันคุกเข่าข้างหนึ่ง ดวงตาพวกเขาแดงก ่า “นายท่าน นายน้อย ต้องกลับมาอย่างปลอดภัย”“วางใจเถอะ”“ขอรับ…”เสียงตอบรับอันอ่อนโยนของเยี่ยนอวี๋และเจ้าตัวน้อยแผ่วเบาอยู่ในสายลมและล่องลอยออกไป ร่างของพวกเขาก็หายตามไป“คุณหนูใหญ่!” เม่ยเอ๋อร์พุ่งเข้าไปในค่ายกลอย่างไม่รู้ตัว มันเป็นสัญชาติญาณอย่างหนึ่งถึงอย่างไรต
