ั้งแต่ที่นางเริ่มมีสติ นางก็ติดตามคุณหนูใหญ่มาโดยตลอด บัดนี้คุณหนูใหญ่จะไปยังที่ที่ไกลแสนไกล นางอยากจะติดตามไป นางจึงตามไปแล้วผลลัพธ์คือ…
วิ้งนางหายเข้าไปในค่ายกลแล้วซีหวังหมู่เริงร่าขึ้นมาทันที “นายท่าน รอซีซีด้วย! ซีซีไปด้วย!”“ไร้สาระ!” อินหลิวเฟิงเกือบจะระเบิดอารมณ์แล้ว ไม่ทันตั้งตัวเลยจริงๆทว่า…ตูมซีหวังหมู่กระแทกกระเด็นออกมาเซ่าเฮ่าและเทพอัสนีที่ ‘ทดลอง’ เช่นกันก็กระเด็นออกมาดังนั้น…“ทำไมกัน”ซีหวังหมู่ไม่ยอม ยังคิดจะลองอีกครั้ง แต่ครานี้อินหลิวเฟิงไม่โมโห ปล่อยให้มันไปลองเองแล้ว สุดท้ายซีหวังหมู่ก็ลอยกระเด็นออกมาอย่างไม่ต้องสงสัยซีหวังหมู่ “…” ?มันที่ตกอยู่ในความงงงันไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดพี่น้องของมันเข้าไปได้ แต่มันเข้าไม่ได้
คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว มันไม่ใช่ซีซีที่นายท่านชอบที่สุดแล้ว“แงงงง…”ซีหวังหมู่ร้องไห้ทันทีน้อยใจ เสียใจ ท้อแท้…“แง แงงงง…”ซีหวังหมู่เสียใจมาก อินหลิวเฟิงอดลูบผมยาวสลวยที่ลื่นและหนาของมันไม่ได้ เขาถอนหายใจพลางพูดว่า “พอได้แล้ว เป็นอสูรอายุสิบล้านปีแล้ว ร้องไห้แบบนี้ ทำเอาท่านลุงเยี่ยนตกใจหมด ท่านลุงตกใจจนหยุดร้องแล้ว”“นั่นน่ะสิ” ตี้จวิ้นยังพูด ‘ปลอบ’ ต่อไปว่า “เสียงร้องไห้ของเจ้าไม่เสนาะหูเลย”เซ่าเฮ่า “…”ปลอบหาเรื่องแบบนี้ สมแล้วที่เป็นพี่น้องกันซีหวังหมู่ที่ถูก ‘ปลอบ’ ยังดึงดันเปลี่ยนเป็นเสียงร้อง ‘อุแว้ๆ’ และถามว่า “แบบนี้ไพเราะกว่าหรือ นายท่านจะชอบข้า พ
