ณ์เพราะร่างพลังที่แยกกระจายอย่างไรเล่า” จู่ๆ กู้จื่อเฟิงก็รู้สึกเลื่อมใสอย่างสุดจิตสุดใจ สุดปอด สุดตับด้วย
มารดามันเถอะ ใครจะไปทำได้ โดยเฉพาะเมื่ออยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ความทรงจำกระจัดกระจายเช่นนี้นี่มันช่าง… เข็ดฟันจริงๆถึงอย่างไรตี้จวิ้นก็ยอมแพ้อย่างสุดจิตสุดใจไปแล้ว แต่เขาก็อดพูดไม่ได้ว่า “ข้าเดาว่าอาจารย์พ่อจำได้ทุกอย่าง”“ไม่ใช่จำได้ เขาแค่รู้จักตัวเขาดี” อินหลิวเฟิงถือว่าเป็นผู้‘ติดตาม’ เขามาตลอดทาง เขารู้ว่าต้าซือมิ่งรู้จักตนเองเป็นอย่างดีจึงวางแผนทุกอย่างได้ประจวบเหมาะเช่นนี้จวินโฮ่วท่านนี้ของพวกเขารู้ดีว่า ไม่ว่าจะสามหมื่นปีให้หลังหรือจะกี่ปีให้หลัง เขาก็จะช่วยภรรยาของตนเองผนึกหลุมศพไว้จึงมีแผนการเช่นนี้อินหลิวเฟิงเลื่อนใสอย่างสุดจิตสุดใจมานานแล้ว “นายท่าน เชิญเถิด ข้าน้อยเชื่อว่าจวินโฮ่วต้องปกป้องท่านกลับมาอย่างปลอดภัย”เรื่องนี้… ทวยเทพทุกคนในเหตุการณ์รวมถึงตี้จวิ้นล้วนเชื่อเช่นนี้เยี่ยนอวี๋มองพวกเขาทีละคน และมองไปที่ท่านพ่อเจ้าน ้าตาพบว่าท่านพ่อของนางร้องไห้ตามคาดอีกแล้ว“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” เดิมทีเยี่ยนชิงกลั้นไว้ได้ แต่ทันทีที่เขาสบตากับบุตรสาว เขาก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป พูดจริงๆ เขาไม่อยากให้บุตรสาวเป็นปฐมราชินีอะไรนั่นแล้ว
จางอวิ๋นเมิ่งก็ร้องไห้เช่นกัน…เยี่ยนอวี๋บีบเด็กน้อยเบาๆ รู้สึกทนไม่ไหวแล้ว“อ้ะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกหยิก เขาก็เสกดอกไม้สองดอกให้บานที่ท่านตาและท่านยาย
