เมื่อเยี่ยนอวี๋สงบอารมณ์ลงก็พบว่าทุกคนรวมถึงเด็กน้อยกำลังมองตนเองอย่างเป็นกังวล นางจึงยิ้ม “ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่รู้อะไรในความฝันมากไปเล็กน้อย”“ดังนั้นจวินโฮ่วส่งเรื่องของอวิ๋นเหลียนให้ท่านผ่านความฝันหรือ” กู้จื่อเฟิงถามอย่างตรงประเด็นเยี่ยนอวี๋พยักหน้า “ใช่แล้ว”“เช่นนี้อวิ๋นเหลียนนั่นก็พูดไม่ผิดจริงๆ ที่นายท่านราบรื่นเช่นนี้ในครานี้ล้วนเป็นเพราะจวินโฮ่วหรือ” เซ่าเฮ่าพูดพลางก็มองเข้าไปในห้อง รู้สึกว่าจวินโฮ่วท่านนี้ช่างลึกลับและเก่งกาจเกินไปแล้วส่วนเยี่ยนอวี๋ นางก็พยักหน้าอีกครั้ง “ใช่แล้ว หากไม่มีสามี ข้าคงทำได้เพียงคาดเดาถึงการมีอยู่ของวิญญาณตนนั้น กลับไม่รู้รายละเอียดของนาง ย่อมไม่รู้ว่าจะต้องจับนางเช่นใด”“แล้วกรงเล็บชองซีซี…” เซ่าเฮ่ายังคงมองไปที่กรงเล็บของซีหวังหมู่และกรงเล็บของเทพอัสนีที่กำลังแตกร้าวอยู่เช่นกันนอกจากนี้ กู้จื่อเฟิงและเอ้อร์เหมา มือของพวกเขาก็กำลังแตกร้าว ไม่ได้ฟื้นฟูหรือหยุดแตกร้าวเพราะอวิ๋นเหลียนถูกจับเลยแม้แต่ตี้จวิ้นที่เร่งรีบกลับมาก็เช่นกัน…ทว่าทันทีที่ตี้จวิ้นเข้ามาก็ถามว่า “อาจารย์พ่อล่ะ”
“เจ้านั่งลงก่อน” เซ่าเฮ่าดึงเข้าไปที่เก้าอี้ “อาจารย์ไม่เป็นอะไรกำลังพักฟื้น”“ไม่เป็นอะไรแล้วเหตุใดต้องพักฟื้น” ตี้จวิ้นรู้สึกพิกลแต่เยี่ยนอวี๋เอ่ยขึ้นว่า “ไม่เป็นไรจริงๆ แต่ก็ยังไม่ตื่น”“อ๋อ” ตี้จวิ้นจึงยอมนั่งลงแต่โดยดีเยี่ยนอวี๋กวาดตามองรอบหนึ่ง “หลิวเฟิงล่ะ”“รายงาน
