คุณหนูใหญ่ นายน้อยของเรากำลังจำศีลอยู่ขอรับ ดูตั้งใจมากเลย ข้าน้อยไม่กล้ารบกวน กลัวถูกตี” เอ้อร์เหมารายงานแต่ทุกคนไม่เชื่อว่าเอ้อร์เหมาจะกลัวถูกเจ้าวิหคตี…ทว่าเซ่าเฮ่าสงสัย “เขาจำศีลศึกษาเรื่องมือแตกร้าวอยู่จริงๆ หรือ”“ข้าน้อยมิทราบ” อันที่จริงเอ้อร์เหมาคิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เขาถึงกับสงสัยว่านายน้อยของพวกเขาไม่ได้จำศีล แต่กำลังนอนหลับอยู่แต่เอ้อร์เหมาไม่กล้าพูด เขารู้สึกว่าหากพูดออกไปจะถูกตีจริงๆ…เยี่ยนอวี๋ไม่ได้เซ้าซี้ต่อไป เพียงแค่พูดต่อไปว่า “การกลืนกินของสิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญา ตามหลักแล้วไม่เกี่ยวข้องกับอวิ๋นเหลียน นางไม่สามารถควบคุมพลังส่วนนี้ได้”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนค่อยวางใจ อย่างน้อยก็แสดงว่าอวิ๋นเหลียนไม่มีผู้คอยสนับสนุนแล้ว แต่วกกลับมา หากไม่ใช่อวิ๋นเหลียน แล้วมันเป็นเพราะอะไรทุกคนที่รู้สึกสงสัยมองเยี่ยนอวี๋ตาปริบ รอนางไขความกระจ่างส่วนเยี่ยนอวี๋นางเองก็ยื่นมือออกมาแล้ว “ของข้าตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”“ข้า” เด็กน้อยยื่นมืออวบอ้วนน้อยๆ ขาวนวลคู่หนึ่งของตนออกมา “ไม่ เละ ฮี่…”“ใช่แล้ว ท่านเสี่ยวเป่าเองก็เข้าไปด้วย เหตุใดเขาจึงไม่เป็นอะไรนะ” เอ้อร์เหมาเพิ่งพบเรื่องนี้ตี้จวิ้นกลอกตา “คงเกี่ยวข้องกับอาจารย์พ่อสินะ”“แต่ก่อนหน้านี้จวินโฮ่วก็แตกร้าวเหมือนกันนี่” ซีหวังหมู่รู้สึกว่านายน้อยเป็นกรณีพิเศษเยี่ยนอวี๋พูดว่า “เสี่ยวเป่ากินแม้แต่สิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญาเหล่านั้นย่อมไม่ถูกกลืนกิน”
